WaalwijkWiki - Gebruikersbijdragen [nl]

Raadhuisplein 3

2025-12-15T20:53:33Z

Ineke: Ineke heeft pagina Raadhuisplein 3 hernoemd tot Stadstuin 1: Straatnaam officieel gewijzigd door B&W

#DOORVERWIJZING [[Stadstuin 1]]

Stadstuin 1

2025-12-15T20:53:33Z

Ineke: Ineke heeft pagina Raadhuisplein 3 hernoemd tot Stadstuin 1: Straatnaam officieel gewijzigd door B&W

{{Infobox rijksmonument
| kop = Stadstuin 1
| afbeelding = Raadhuisplein 3.jpg
| onderschrift = Foto Wikipedia/LeeGer
| monumentsoort = Rijksmonument
| monumentnummer = 521821
| straatnaam = Stadstuin
| huisnummer = 1
| huisnummertoevoeging =
| oorspronkelijke functie = Dienstwoning
| bouwjaar = 1933
| architect = A.J. Kropholler
| datum besluit = 09-10-2001
}}
Het pand '''Stadstuin 1''' te Waalwijk is, onder architectuur van A.J. Kropholler, gebouwd in 1933 als dienstwoning voor agenten van het gemeentelijke politiecorps.

Toen in 1932 het [[Raadhuis Waalwijk (Raadhuisplein)|nieuwe raadhuis]] betrokken werd en men voornemens was het oude te slopen, moest nog gezorgd worden voor een nieuw onderkomen voor agent van politie [[Henricus Josefus Maria van Berkel|H.J.M. van Berkel]], die de voormalige veldwachterswoning in de achter het [[Raadhuis Waalwijk (Grotestraat)|oude raadhuis]] staande [[Marechausseekazerne (Waalwijk)|marechausseekazerne]] bewoonde.

Aangezien het in de ogen van het college van B&W wenselijk was dat in ieder geval één van de agenten in de nabijheid van het politiebureau zou wonen, werd aan de raad om een krediet van maximaal fl. 3.500,-- gevraagd voor de bouw van een nieuwe woning op het terrein achter het nieuwe raadhuis ‘''en wel in het verlengde van den dam, gelegen tussen het gemeentehuis en de [[Raadhuisplein 5|panden van de heer Bierlaagh]]''.’ Na een korte discussie stemde de gemeenteraad op 25 november 1932 met het verzoek in.

Agent van Berkel zal zijn nieuwe dienstwoning medio 1933 betrokken hebben, want op 4 augustus 1933 werd het definitieve besluit tot sloop van het oude gemeentehuis genomen; de aanbesteding vond plaats op 26 september van dat jaar.

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
*SALHA, Archief Gemeentebestuur Waalwijk 1922-1996, inv.nr. 4091.
}}

[[Categorie: Gebouwen]]
[[Categorie: Rijksmonumenten]]
[[Categorie: Dienstwoningen]]

Stadstuin 1

2025-12-15T20:51:37Z

Ineke:

Johannes Waltherus Cornelius van Casteren

2025-11-11T21:35:46Z

Ineke:

{{Infobox persoon
| kop =
| afbeelding = Casteren.jpg
| onderschrift = Collectie [[GAW]]
| voornamen = Johannes Waltherus Cornelius
| roepnaam = Jan
| tussenvoegsels = van
| achternaam = Casteren
| geboortedatum = 13-09-1929
| geboorteplaats = Schaijk
| overlijdensdatum = 15-12-2008
| overlijdensplaats = Waalwijk
| beroepen = Burgemeester
}}

'''Johannes Waltherus Cornelius (Jan) van Casteren''' (Schaijk, 13 september 1929 – Waalwijk, 15 december 2008) was burgemeester van Waalwijk van 1 augustus 1975 (K.B. 2 juni 1975 nr. 13) tot 1 oktober 1990.

Als opnieuw een burgemeester uit Oudenbosch tot dat ambt in Waalwijk wordt benoemd, is dat geen traditie. Wel werd met een traditie gebroken. Bij de inhuldiging werden erebogen, optochten en vlagvertoon achterwege gelaten. In [[De Leest]], het gebouw waar [[Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen|Teijssen]] afscheid nam, werd burgemeester Van Casteren ingehuldigd. Een installatie die correspondeerde met een veranderde tijd.

Afgestudeerd aan de Kaholieke Hogeschool Tilburg (nu UvT) bekleedde hij van 1957 tot 1966 de functie van directeur van het Sociaal-Charitatief Centrum van het bisdom Breda. Hij begon zijn politieke carrière als raadslid van de gemeente Breda. Vandaar maakte hij de stap naar Oudenbosch, waar hij van 1966 tot 1975 burgemeester was. Bij zijn benoeming tot burgemeester van Waalwijk werden de bestuurlijke taken onder het college van Burgemeester en Wethouders gelijkmatiger verdeeld dan in voorafgaande perioden. Van Casteren kreeg naast de hem als ‘agent van de koning’ toebedeelde taken de portefeuille personele zaken en organisatie alsmede economische aangelegenheden toegewezen. Daaraan werd toegevoegd algemeen bestuurlijke en juridische zaken en gedurende een bepaalde tijd culturele zaken. Het waren derhalve niet de politiek interessante zaken. Het ambt van burgemeester kreeg, zo ook elders, een andere dimensie toegeworpen. Zijn ambt werd meer en meer dat van een schakel en van ‘klimaatbeheersing.’ De eerste burger zou meer een actieve pleitbezorger worden en bij vele beslissingen minder de directe verantwoordelijke zijn. Bij zijn introductie in 1975 omschreef hij zijn ambt als volgt: ‘De burgemeester kijkt of het goed gaat en hij handelt al naar gelang. Voor een burgemeester zijn er aanduidingen als magistraat, manager en burgervader, maar als men kijkt wat burgemeesters in ons land zoal doen, dan is het moeilijk dat met één begrip aan te duiden.’

Zijn directe invloed op de economische ontwikkeling van Waalwijk was zichtbaar. Deze kwam mede tot uiting in het Regionaal Instituut voor de Werkgelegenheid (R.I.W.), waarvan hij meer dan tien jaar voorzitter was. Niet alleen in een periode van neergang, waarbij de werkloosheidsbestrijding zijn aandacht had, maar ook in een tijd van hoogconjunctuur was zijn invloed aanwezig. Op het havenindustrieterrein, dat sterk werd uitgebreid, kwamen vele en meersoortige vestigingen tot stand. Zijn aandacht voor de dienstensector kreeg gestalte door kantorenbouw. Zijn culturele belangstelling kwam onder andere tot uiting in de actie tot aankoop van een gebouw ten behoeve van het [[Nederlands Leder en Schoenen Museum|Nederlands Museum voor Leder en Schoenen]] en in zijn inzet voor een gemeentelijk kunstbezit. Een aantal jaren maakte hij deel uit van de Culturele Raad voor Noord-Brabant. Onder zijn beleid kwam de gemeentelijke monumentencommissie tot stand.

De verantwoordelijkheid voor de reorganisatie van het bestuursapparaat met al zijn personele vraagstukken ging hij niet uit de weg. Hij was sterk betrokken bij de vorming van het Samenwerkingsverband Midden-Brabant, derhalve ook bij de opheffing van het [[Stadsgewest Waalwijk]], waarvan hij het laatste jaar voorzitter was. Hij maakte nog één jaar (1990) deel uit van het dagelijks bestuur van het S.M.B.

Van het Instituut Ziektekostenvoorziening in Noord-Brabant was hij voorzitter, evenals van dat van het landelijk verband. Verder maakte hij deel uit van het dagelijks bestuur van Omroep Brabant en was hij bestuurslid van het E.T.I. Op zijn naam staat de publicatie ‘700 jaar Oudenbosch’ (1975). Burgemeester van Casteren was drager van de onderscheiding officier in de orde van Oranje-Nassau.

Kenmerkend bij zijn afscheid zijn de vele activiteiten van verenigingen en instellingen. Een eigentijdse uiting van waardering voor een man die tussen de mensen stond en gedurende vijftien jaar de eerste burger van Waalwijk was.

Na zijn aftreden als burgemeester schreef Jan van Casteren diverse artikelen voor De Klopkei, het tijdschrift van Heemkundekring de Erstelinghe (o.a. over kunstschilder [[Oswald d’Aumerie]] en Winkelcentrum [[De Els]]).

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[:Categorie:Burgemeesters van Waalwijk|Burgemeester van Waalwijk]] 1975- 1990
| vorige = [[Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen]]
| volgende = [[Robertus Henricus Johannes van Schaik|Rob van Schaik]]
}}
{{EindOpvolging}}

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
De oorspronkelijke tekst van dit artikel is met toestemming van auteur Jan Rosendaal overgenomen uit: 'Honderdtachtig jaar burgemeesters in Waalwijk, Baardwijk en Besoijen', ''De Klopkei'' (14e jaargang, 3e kwartaal 1990) blz.35.
}}

[[Categorie: Bestuur en politiek]]
[[Categorie:Mensen]]
[[Categorie:Burgemeesters]]
[[Categorie:Burgemeesters van Waalwijk]]

{{DEFAULTSORT: Casteren, Jan W.C. van}}

SLEM 1953

2025-11-11T21:34:56Z

Ineke:

[[Bestand: SLEM 1953.jpg|rechts|thumb|300px| GAW, fotonr. 5339]]

'''Internationale Tentoonstelling Schoenen Leder en Mode (SLEM) 1953'''

Het grote succes van de [[Tentoonstelling 1948| tentoonstelling 1948]] op het [[Vredesplein]] was voor Harry Bergmans, voorzitter van de [[Industriële Club Waalwijk]] reden om in de najaarsbijeenkomst 1951 de vraag te stellen of het gewenst zou zijn, gelijktijdig met de herdenking ‘Waalwijk 650 jaar stad’, in 1953 een internationale schoen- en ledertentoonstelling te houden, mede der opluistering van die herdenking, maar ook om de aandacht te vestigen op Waalwijk als centrum van de leder- en schoenindustrie. Dat was nodig om het in de oorlog verloren gegaan en nieuw afzetgebied te herwinnen of te verwerven. De Industriële Club besprak deze vraag in eigen kring en met de Federatie van Schoenfabrikanten. Deze verklaarde zich met de idee akkoord, ook omdat zij in 1953 haar zilveren bestaansfeest zou vieren dat door zo’n tentoonstelling meer glans zou krijgen.

De pas benoemde burgemeester van Waalwijk, de heer [[Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen|J.L.P.M. Teijssen]], toonde zich zeer positief en zegde namens de gemeente alle medewerking toe. Ook tijdens de herdenking van het 45-jarig bestaan van [[Waalwijks Belang]] werden de plannen begroet en alle steun toegezegd.
Wederzijdse besprekingen vonden plaats met als resultaat dat op 7 november 1952 voor notaris F.M. van Gurp de akte gepasseerd kon worden van de stichting Internationale Tentoonstelling Schoen – Leder – Mode (SLEM) Waalwijk 1953.

In het bestuur zaten:

*J.L.P.M. Teijssen, voorzitter 
*J.W. van Heesbeen, vice-voorzitter 
*J.J.M.A. Klijberg, vice-voorzitter 
*Jan Tielen, algemeen secretaris 
*Judocus Timmermans, algemeen penningmeester 
*Harry Bergmans, tweede secretaris 
en de leden Jacq. Bergmans, A. Boumans, Hein Gompen, Piet van Heesbeen, Harry Hoffmans, Jef de Kort, Ir. J. Roelof Heijrmans, D. Stibbe, Antoon Tielen, J. Verwiel en E. Wijers.

De organisatie van de tentoonstelling kwam na de oprichting van de stichting onmiddellijk op gang. Binnen enkele weken werd een Raad van Advies geïnstalleerd onder voorzitterschap van de heer A. Mannaerts, voorzitter van de Federatie. Gelijktijdig kwam er een Raad van Beheer, waarvan de leden optraden als voorzitter van 12 comité’s, te weten Financiën, Pers en Reclame, Terreinen, Gebouwen, Machinehal, Schoenen, Lederwaren en Fournituren, Leder Huiden en Looistoffen, Verkeer en Huisvesting, Vermakelijkheden, Onderwijs en Voorlichting en Modeshows.

Op het [[Raadhuis Waalwijk (Raadhuisplein)|raadhuis van Waalwijk]] was per 1 oktober 1952 reeds een bedrijfsbureau geïnstalleerd, dat bemand werd door de heren G. Jungerius (tot 1 april 1953), drs. A. van Arendonk en [[Simon van Adelberg]]. Bureau-assistente werd Mej. A. Vermeer. Alles bij elkaar omvatte de organisatie ongeveer 90 personen. De gemeente Waalwijk stelde zich garant voor fl 20.000, de Provincie voor fl 15.000 en de gezamenlijke schoenfabrikanten van Kaatsheuvel voor fl 10.000. Prof. G. Holt van de Delftse Hogeschool werd aangetrokken als architect en ruimtelijk vormgever van de tentoonstelling, kunstenaar Jan Bons uit Amsterdam als artistiek leider en Bard de Ruyter, tuinarchitect, voor de aanleg van de groenvoorziening.

Een belangrijke aanzet gaf de gemeente Waalwijk. Zij stelde namelijk voor het tentoonstellingsterrein ca. 9 hectare grond beschikbaar in [[Hertog Janpark|het uitbreidingsplan]] aan de [[Burg. Moonenlaan]]; zij liet op dit terrein wegen, plantsoenen en leidingen aanleggen die na de expositie een permanent karakter kregen.
De 12 comité’s werden aan het werk gezet. Zij moesten de hoofdplannen nader uitwerken en kostenramingen maken, die aan het bestuur ter goedkeuring moesten worden voorgelegd. Gerekend werd op een bezoek van 100.000 personen. Het is niet mogelijk hier het omvangrijke werk te memoreren dat het bestuur en de comité’s hebben verricht, ’t zou een boekdeel bestrijken. Wel kan men uit de nagelaten bescheiden opmaken dat het een enorme prestatie moet zijn geweest om op 21 augustus 1953 de poorten van de tentoonstelling te kunnen openen.

Hoogtepunten van de expositie waren: de feestelijke opening door de Commissaris der Koningin Prof. Jan de Quay, de magistrale rede van burgemeester Teijssen, het bezoek van koningin Juliana, de ontvangst van vele autoriteiten uit binnen- en buitenland, de feestvergadering ter viering van het 25-jarig bestaan van de Federatie van Schoenfabrikanten en vooral de modeshows. Getoond werd de belangrijke rol die het schoeisel en de leren accessoires spelen in de kleding van de vrouw.

Ook aan ontspanning was gedacht. Mede in het kader van de viering van het 650-jarig bestaan van Waalwijk, werd het openluchtspel ‘[[De Toverschoen]]’ opgevoerd, geschreven door Jan Naaijkens en geregisseerd door [[Tiny van der Heijden]]. Dagelijks waren er concerten, zang- en dansuitvoeringen, cabarets, wedstrijden en een vossenjacht op de luchtballon Henri Dunant, bemand door het echtpaar Boesman en als klapstuk ter afsluiting een groots vuurwerk.

De bevolking van Waalwijk heeft op uitbundige wijze feest gevierd, dankzij ieders medewerking. Zelfs Mgr. Mutsaerts, bisschop van ’s-Hertogenbosch, verleende voor de feestweek dispensatie voor het onderhouden van de Onthoudingswet. Waaraan al niet gedacht werd!

In de enorme publiciteit die rond dit evenement was ontstaan viel er één klein foutje te vermelden. Klein? Nou ja! In het viertalig rondschrijven aan ambassades en buitenlandse ondernemingen waren een paar foutjes geslopen, die een boze brief opleverde van de Nederlandse Vereniging van Vreemdelingenverkeer. Het gaf zelfs aanleiding tot een lelijk commentaar in het dagblad ''France Soir''. De verkeerde steek werd onmiddellijk opgehaald door inschakeling van beëdigde vertaalbureau’s.

De tentoonstelling zelf bood in zo’n 200 stands van ruim 500 exposanten, afkomstig uit 18 landen, het allermooiste en allernieuwste dat in de wereld op schoengebied en leren accessoires te zien was. Hierbij bleek dat het Nederlands schoenproduct niet behoefde achter te staan bij het buitenland. Voorts was er een volledige schoenfabriek in werking te zien. Hier kon men kijken naar het stanzen, zwikken, overhalen en aflappen en finishen. De meest moderne machines in de leder- en schoenindustrie werden geëxposeerd. Veel aandacht werd besteed aan de mode van tassen, handschoenen en accessoires. Grote belangstelling genoot ook [[Antoon Hendriks]] met de stand historisch schoeisel uit eigen verzameling en in bruikleen van diverse musea. De 65.000 bezoekers hebben ervan genoten.

In het gedenkalbum schrijft de Waalwijkse journalist Willem van der Mee jr:
''‘Thans mogen we blij vaststellen dat de SLEM een succes is geworden, zoals we ons niet hadden kunnen voorstellen, de naam van onze goede stad Waalwijk en van onze schoen- en lederindustrie is uitgedragen over geheel Nederland en ver daarbuiten.’''

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
De oorspronkelijke tekst van dit artikel is met toestemming overgenomen uit: Jo Swarts, ‘Internationale Tentoonstelling Schoenen – Leder – Mode (SLEM) Waalwijk 1953,’ ''[[De Klopkei]]'' (9e jaargang, 2e kwartaal 1985).
===Externe links===
*[http://youtu.be/NnIXJaYg6Ss De SLEM in foto’s van J. de Bont en A. Oudkerk]
*[http://youtu.be/voluYByHBBM De SLEM in het Polygoonjournaal, beelden van het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid]
}}

[[Categorie: Schoenen en leder]]
[[Categorie: Tentoonstellingen]]

Godefridus Franciscus Couwenbergh

2025-11-11T21:34:00Z

Ineke:

{{Infobox persoon
| kop =
| afbeelding = GF Couwenbergh.jpg
| onderschrift = G.F. Couwenbergh, geportretteerd door Frans J. Couwenbergh (Collectie Godfried Couwenbergh)
| voornamen = Godefridus Franciscus
| roepnaam = Frie
| tussenvoegsels =
| achternaam = Couwenbergh
| geboortedatum = 08-01-1901
| geboorteplaats = Besoijen
| overlijdensdatum = 29-12-1985
| overlijdensplaats = Waalwijk
| burgerlijke staat = Gehuwd met Johanna Maria Klerkx
| beroepen = Archivaris
}}
'''Godefridus Franciscus (Frie) Couwenbergh''' (Besoijen, 8 januari 1901 - Waalwijk, 29 december 1985) was gemeentearchivaris en wereldrecordhouder.

==Biografie==
Godefridus Franciscus Couwenbergh, roepnaam Frie, werd geboren op 8 januari 1901 te Besoijen als zoon van [[Cornelis Victor Couwenbergh]] en Anna Catharina de Rond. Vader Vic, op dat moment 26 jaar oud, was molenaar te Besoijen en paste daarmee in een traditie die al vanaf ongeveer 1520 in rechte lijn werd voortgezet.

Frie trouwde op 9 oktober 1930 met Johanna Maria Klerkx en samen kregen zij elf kinderen. Nog op zestigjarige leeftijd bezocht Frie enkele van hen in Canada, maar natuurlijk niet zonder ook van oceaan tot oceaan dit land te doorkruisen om alle bezienswaardigheden te onderzoeken. Op 29 december 1985 overleed hij in zijn geliefde Besoijen.

Op vijftienjarige leeftijd, op 1 augustus 1916, begon de jonge Frie Couwenbergh als voluntair op arbeidsovereenkomst zijn ambtelijke loopbaan, op het gemeentehuis van Besoijen. Per 1 september 1949 werd hij door burgemeester en wethouders van Waalwijk, waarmee Besoijen inmiddels was samengevoegd, aangesteld als tijdelijke gemeentearchivaris. Toch maakte uiteindelijk het Groot Guiness Record Boek in 1984/1985 op bladzijde 172 eervol melding van een overheidsdienst van 68 jaar, door G.F. Couwenbergh!

Het beroep van molenaar, zoals zijn voorvaderen beoefenden, bleek dus niet de roeping voor Frie. Daarvoor was, naar later bleek, zijn liefde voor de geschiedenis en het archief te groot. Het was echter de grote drukte in het gemeentehuis van Besoijen, ontstaan door de inkwartieringen en de komst van Belgische vluchtelingen, die in 1916 de toenmalige gemeentesecretaris deed besluiten aan Vic. Couwenbergh te vragen of zoonlief op het gemeentehuis wilde komen helpen.

Na ongeveer vijftig jaar in gemeentedienst te zijn geweest, nam Frie Couwenbergh als referendaris en chef van de afdeling Algemene Zaken en bureau Huisvesting op 31 januari 1966 officieel afscheid van de gemeente Waalwijk, wegens het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd. Gelet op zijn goede gezondheid en zijn grote kennis van zaken, maakte het gemeentebestuur echter graag gebruik van zijn bereidheid om na zijn 65e door te werken.

Zijn vroegere bijfunctie van gemeentearchivaris werd vanaf dat moment een volledige dagtaak. Op verzoek overigens van Couwenbergh zelf, die, naar later bleek ten onrechte, vreesde dat een normale aanstelling zijn pensioenaanspraken in gevaar zou brengen, kreeg hij vanaf zijn afscheid in 1966 gedurende tien jaar steeds slechts een jaarlijkse aanstelling. Maar na dat decennium werd hij alsnog tot 1 januari 1978 officieel door de gemeenteraad als gemeentearchivaris benoemd. Precies zoals dat hoort.

Als ambtenaar stond Couwenbergh bekend als uit het goede hout gesneden, onkreukbaar met een groot verantwoordelijkheidsbesef, bekwaam en dienstvaardig. Nog tijdens zijn afscheid in 1966 wist bijvoorbeeld Couwenberghs opvolger op Algemene Zaken, J.H. van der Mee, op humoristische wijze te vertellen hoe zijn voorganger 'geen enkele concessie wenste te doen aan de door de Haagse keukenmeiden gevestigde praktijken'. Een man ook die anderen stimuleerde en activeerde. Dat Couwenbergh daarnaast een boeiend verteller was, bleek toen hij zelf het woord kreeg, en bijvoorbeeld sprak over de 'streken' die hij uithaalde als jonge ambtenaar.

Direct vanaf 1949, zijn tijdelijke aanstelling als archivaris, zette Couwenbergh zich met liefde in voor het archief van Waalwijk. Het sterk verwaarloosde bestuurlijke archief werd in een jaar weer op orde gebracht door hem. Maar zijn grootste verdienste lag wel op het vlak van de genealogie.

[[Stadsbrand 1824|In 1824 legde een grote brand half Waalwijk in de as]], samen met het grootste deel van het oude archief. Couwenbergh zag de reconstructie van de Waalwijkse bevolkingsadministratie als zijn levenswerk. Tienduizenden archiefblaadjes legde hij aan en met behulp van zijn fabelachtig goede geheugen slaagde hij nagenoeg in zijn opzet. De zogenoemde collectie G.F. Couwenbergh in het gemeentearchief puilt nog steeds uit van de honderden brieven met genealogische gegevens die Couwenbergh verzamelde en waarover hij met heinde en verre correspondeerde.

Nog in 1985 werd Couwenbergh door de rijksarchivaris in Noord-Brabant geëerd, aangezien hij al meer dan vijftig jaar trouw en volhardend onderzoeker in de archieven aldaar was. Maar tot juni van datzelfde jaar bleef hij natuurlijk ook een trouw bezoeker van zijn eigen gemeentearchief.

Een grote invloed op het verdere leven van Couwenbergh hadden de gebeurtenissen die zich in Waalwijk afspeelden op de zesde september van 1944, een dag na 'Dolle Dinsdag', waarop de bevrijding nabij leek.

Couwenbergh was die dag aanwezig op het gemeentehuis, toen een vrouw binnenkwam om de burgemeester, [[Eduardus Constantinus Josephus Moonen|E.C.J. Moonen]], te spreken. Haar man, een landwachter, was door het verzet gevangen genomen en zij eiste dat hij vrijkwam. Deze dramatische dag zou eindigen met de [[Executie burgemeester Moonen en gebroeders Hoffmans|executie van de burgemeester en de gebroeders Joop en Vincent Hoffmans]], waarbij als door een wonder Vincent aan een zekere dood ontsnapte.

'Ik kan u wel in vertrouwen vertellen dat in die dagen, waarin het fusilleren op het [[Raadhuisplein]] centraal stond', vertelt Couwenbergh tijdens het afleggen van een verklaring daarover rond 1984, 'in veertien dagen driekwart van mijn haren is uitgevallen. Zo heeft me dit aangegrepen!'

Het leed om het verlies van zijn burgemeester, die hij als een tweede vader beschouwde, kwam Couwenbergh nooit helemaal te boven. In zijn antwoord op de vraag naar zijn gehechtheid aan burgemeester Moonen, tekent zich ook een beeld af van het karakter van Couwenbergh zelf: 'Hij was erg streng en heel sober. Hij eiste voor zichzelf niets, maar hij was er ook voor dat anderen zuinigheid betrachtten. Als hij voor de gemeente een reis moest maken, wilde hij daar nooit een deklaratie voor indienen. Een ander mocht dat gerust van hem doen, maar hij deed het niet.'

Archivaris en gemeenteambtenaar Couwenbergh stond met beide benen midden in het maatschappelijk leven. Hij verdiende zijn sporen als bestuurslid van een lange reeks verenigingen. De voornaamste functies die hij bekleedde, waren commandant van de vrijwillige landstorm, commandant van de burgerwacht in oorlogstijd, blokhoofd bescherming bevolking, secretaris-penningmeester van de Besoijense Woningbouwvereniging, voorzitter van de Algemene Rooms-Katholieke Ambtenarenvereniging afdeling Langstraat en omgeving, meer dan 25 jaar voorzitter van de vereniging 'Koninginnedag' te Besoijen, lid van de St. Vincentiusvereniging en voorzitter van de herensociëteit 'Gezelligheid' te Waalwijk-Besoijen.

En natuurlijk mag in dit verband zeker niet onvermeld blijven dat Couwenbergh, als een van de oprichters in 1946, daarnaast vice-voorzitter werd van de '[[Vereeniging voor Heemkunde voor de Langstraat, Land van Heusden en Altena]]', een van de eerste kringen van de in 1947 gestarte Stichting Brabants Heem. Na een bloeiende beginperiode moest deze kring zijn activiteiten echter op een laag pitje zetten, vooral omdat Couwenbergh, die zeer actief was, later zijn aandacht en werk volledig moest richten op het omvangrijke werk verbonden aan de reconstructie van het archief.

Toen in 1972 nieuwe heemkundige activiteiten werden ontwikkeld onder de naam van heemkundekring '[[De Erstelinghe]]', kon de nieuwe naam zijn goedkeuring niet wegdragen. 'Erstelinghe' moest zijn 'Efterlingh' of 'Eftelingh' naar de schrijfwijze in oude aktes. Zelfs in Brabants Heem werd de discussie voortgezet, maar de omstreden naam werd toch gehandhaafd. Overeenkomstig zijn principiële karakter weigerde Couwenbergh zich daarom bij de nieuwe vereniging aan te sluiten.

Naast zijn inzet voor het Waalwijkse archief, bleef Couwenbergh overigens in hart en ziel Besoijenaar, tot in het extreme toe. Een aan hem gerichte brief met als vermelding woonplaats Waalwijk werd ongeopend geretourneerd; hij woonde in Besoijen!

[[Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen|Burgemeester Teijssen]] grapte daarover nog in 1966: 'U heeft zich nooit tot Waalwijker willen naturaliseren. U heeft de Besoijense nationaliteit behouden.'

Met het overlijden van Couwenbergh, in de leeftijd van 85 jaar, verloor Besoijen, een stadsdeel dat hij nooit had verlaten, een markant persoon en Waalwijk een markant archivaris.

Frans Couwenbergh, een van Frie's zonen, schonk in 1988 een door hem zelf geschilderd portret van zijn vader aan de gemeente Waalwijk. Natuurlijk kon het schilderij maar op één plaats tot zijn recht komen en daar hangt het, als eerbetoon, nu dan ook nog steeds: in de studiezaal van het gemeentearchief!

{{Appendix||2=
===Bronnen===
* Gemeentearchief Waalwijk (GAW), personeelsdossier G.F. Couwenbergh.
* GAW, collectie G.F. Couwenbergh (toegangsnr. 39), aantekeningen, kaartenbakken en mapjes met gezinsreconstructies, ter vervanging van de bij de brand van 1824 verloren gegane Waalwijkse bevolkingsadministratie.
* GAW, Oorlogsdocumenten (toegangsnr. 250), inv.nr. 68, artikel 'Serie 3 - De drie van Waalwijk', getuigenis van G.F. Couwenbergh over de gebeurtenissen op 6 september 1944, circa 1984.
* Redaktie, de, 'In Memoriam G.F. Couwenbergh', ''De Klopkei'' (2e kwartaal 1986) 2-3.
* Vercauteren, Frans, 'Een erfenis van de Waalwijkse Raad voor de Maatschappelijke Wederopbouw: de "Vereeniging voor Heemkunde"', ''De Klopkei'' (3e kwartaal 1999) 57-67.

De oorspronkelijke tekst van dit artikel is met toestemming van auteur Christian van der Ven en uitgever Erfgoed Brabant overgenomen uit ''[[Brabantse Biografieën|Brabantse Biografieën 8, Sprang-Capelle, Waalwijk, Waspik]]''. Zie voor meer Brabantse biografieën de website van ''[http://www.thuisinbrabant.nl Thuis in Brabant]''.
}}

{{DEFAULTSORT:Couwenbergh, Godefridus Franciscus}}

[[Categorie:Mensen]]
[[Categorie:Archivarissen]]
[[Categorie: Wereldrecordhouders]]

Franciscus Cornelius Smolders

2025-11-11T21:32:59Z

Ineke:

{{Infobox persoon
|kop =
|afbeelding =Schilderij Frans Smolders.jpg
|onderschrift = Foto van het door Theo van Delft vervaardigde schilderij van F.C. Smolders, 1962 (SALHA, fotonr. WAA13797, foto A. Oudkerk).
|voornamen = Franciscus Cornelius
|roepnaam = Frans
|tussenvoegsels =
|achternaam = Smolders
|geboortedatum = 06-09-1887
|geboorteplaats = Waalwijk
|overlijdensdatum = 21-03-1971
|overlijdensplaats = Waalwijk
|burgerlijke staat = Gehuwd met Johanna Maria (Jans) Schellekens
|beroepen = Drukker en wethouder
}}

'''Franciscus Cornelius (Frans) Smolders''' (Waalwijk, 6 september 1887 – Waalwijk, 21 maart 1971) was een zoon van [[Godefridus Smolders|Godefridus (‘Frie den Heeze’) Smolders]] en Wilhelmina Hamers en gehuwd met Johanna Maria (Jans) Schellekens (1882-1972). Hij was drukker van beroep. ruim 40 jaar lid van de gemeenteraad en gedurende meer dan 35 jaar wethouder van de gemeente Waalwijk. In 1962 werd hij benoemd tot Waalwijks eerste ereburger.

Veertien jaar oud (hij was eerst 'al' schoenmaker geweest), trad Frans Smolders in 1902 als leerling-drukker in dienst bij de firma Tielen, die onder meer [[De Echo van het Zuiden]] uitgaf, waar hij zich wist op te werken tot chef-drukker. Zijn dienstverband zou ruim 40 jaar duren en alleen onderbroken worden door het vervullen van zijn militaire dienstplicht tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hij benutte de mobilisatietijd overigens om bij de K.S.A. <ref> Katholieke Sociale Actie, een in 1903 opgerichte organisatie die moest dienen als kristallisatiepunt voor de bestudering en aanpak van sociale problemen binnen de katholieke zuil (bron: Huygens Instituut voor Nederlandse geschiedenis).</ref> sociale economie te studeren.

In 1914 werd hij bestuurslid van de [[R.K. Werkliedenvereniging]], de voorloper van de Katholieke Arbeiders Bond (KAB). Van 1919 tot 1939 was hij penningmeester van de vereniging en op 1 mei 1939 werd hij tot voorzitter gekozen. In 1927 gaf Smolders mede de aanzet tot de oprichting van het doktersfonds binnen de Werkliedenvereniging, waarvan hij het penningmeesterschap op zich nam. Hij was ook medeoprichter en gedurende vele jaren voorzitter van de Grafische Bond Waalwijk e.o. en verder kantoorhouder van de Centrale Volksbank (een aan de katholieke vakbeweging gelieerde spaarbank) en lid van de financiële commissie van de KAB in het diocees ’s-Hertogenbosch.

Na de gemeenteraadsverkiezingen van 14 maart 1922 maakte hij zijn entree in de Waalwijkse gemeenteraad. Toen [[Jacobus Gragtmans|wethouder Gragtmans]] in januari 1927 overleed, werd Frans Smolders benoemd tot wethouder. Zijn portefeuille bevatte woningbouw, publieke werken en het gemeentelijke gas-, water- en lichtbedrijf. In verband met de toetreding van Smolders tot het college, vergaderden B&W voortaan op de zaterdagmiddag.

Gedurende zijn gehele ambtsperiode bleef Smolders verantwoordelijk voor het gemeentelijke energiebedrijf dat hij met succes door enkele forse moderniseringen leidde. Hij diende onder vijf burgemeesters en zag het aantal inwoners meer dan verdubbelen. Hij maakte de bouw mee van een nieuwe [[gasfabriek]], het [[Raadhuis Waalwijk (Raadhuisplein)|gemeentehuis]] en een aantal scholen, de restauratie van de [[Nederlands Hervormde Kerk Waalwijk|kerk aan de haven]] en de aanleg van straten, het [[Wandelpark|wandelpark]] en het [[Hoefsven|zwembad]]. Na de executie van [[Eduardus Constantinus Josephus Moonen|burgemeester Moonen]] was hij tot aan de benoeming van [[Reinier Joseph Theodorus van der Heijden| Van der Heijden]] waarnemend burgemeester. Ook in de periode tussen de burgemeesters [[Robert Joseph Johan Lambooy| Lambooy]] en [[Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen|Teijssen]] was dit het geval.

In de raadsvergadering van 26 april 1951 werd Frans Smolders volkomen verrast toen burgemeester Lambooy aankondigde dat de koningin hem, vanwege zijn grote verdiensten als wethouder en in het sociale leven, benoemd had tot ridder in de orde van Oranje Nassau. ‘''Ik heb dit niet verdiend. Wat ik gedaan heb was mijn plicht. Wanneer iemand een functie op zich neemt, dan weet hij dat er nu eenmaal plichten aan vastzitten'',’ zo luidde Smolders’ reactie.
Zijn verrassing was zo mogelijk nog groter toen deken Van den Hurk hem op 25 oktober 1952 namens de paus, ‘propter opera socialia et caritative,’ <ref>Wegens werken op sociaal en liefdadig gebied.</ref> de onderscheiding Pro Ecclesia et Pontifice uit mocht reiken.
Als ‘''te veel eer''’ bestempelde hij in 1957 het besluit van de gemeenteraad om in de St. Antoniusparochie een [[Wethouder Smoldersstraat|straat]] naar hem te vernoemen. Hij had immers, zo herhaalde hij, ‘''niet meer gedaan dan zijn plicht''.’

Op 1 september 1962 nam Frans Smolders afscheid van de gemeenteraad. Als blijk van waardering en dankbaarheid overhandigde de burgemeester hem bij die gelegenheid niet alleen een door [[Theo van Delft]] vervaardigd portret van de scheidende wethouder, maar benoemde hem ook tot ereburger van Waalwijk. Het dankwoord van Smolders luidde als volgt: ‘''Mijnheer de voorzitter heeft in een zeer uitvoerige afscheidsrede mijn persoon onder de schijnwerper geplaatst en verdiensten die ik zou hebben naar voren gebracht. Ik ben daar zeer erkentelijk en gevoelig voor. Anderzijds vraag ik mij af, is ’t niet te overdreven. Door de wethoudersfunctie destijds te aanvaarden, heb ik plichten op mij genomen, waarvan het goed vervullen gewoon normaal genoemd mag worden. Ik heb het werk altijd gaarne, met veel plezier en genoegen, maar ook met ambitie verricht. De laatste 18 jaren had ik overvloed van tijd om alles goed te volgen, te bestuderen en er leiding aan te geven. Het was voor mij als ’t ware een fijne ontspanning, die ik voortaan zal moeten missen''.’

Naast zijn baan en het werk voor de gemeente, zette Frans Smolders zich onder meer nog voor de maatschappij in als:
*Secretaris van de Bouwstichting Johannes de Doper
*Lid van de commissie van Lichamelijke opvoeding
*Lid van de Rijkscommissie TBC-bestrijding
*Plaatselijk leider van de Bijz. Vrijw. Landstorm
*Voorzitter van het gemeentelijk steun-comité
*Bestuurslid van de Maria-stichting
*Voorzitter van de gemeentelijke instelling voor Maatschappelijke Zorg
*Lid van de Kamer van Koophandel (namens de Katholieke Arbeiders Bond)
*Kerkmeester van de St. Antoniusparochie
*Voorzitter van de Stichting Katholieke Gezinszorg Waalwijk
*Voorzitter van de Stichtingen Katholieke Gezinszorg in de Langstraat
*Bestuurslid van het Wit-Gele kruis
*Vice-voorzitter van de KVP Waalwijk
*Erevoorzitter van de Katholieke Arbeiders Bond Waalwijk
*Lid van de commissie voor advies van het Arbeidsbureau
*Bestuurslid van de R.K. Levensschool
*Kassier van de Centrale Volksbank
*Medewerker van de Centrale Woonwagenkampen (in deze functie werkte hij nauw samen met Mgr. Bekkers)
*Voorzitter en ere-voorzitter van [[Harmonie St. Crispijn|harmonie St. Crispijn]]
*Vice-voorzitter van de Kieskring Heusden van de KVP
*Beschermheer van biljartvereniging Ons Genoegen
*Bestuurslid van Credo-Pugno

Frans Smolders overleed te Waalwijk op 21 maart 1973 en werd op 25 maart d.a.v. begraven. Tijdens de uitvaartdienst typeerde [[pastoor Lam]] hem als ‘''een man die gestudeerd heeft om anderen daarmee van dienst te zijn. Als hij iets als een eerlijke zaak beschouwde, dan vocht hij ervoor, al dan niet in zijn eigen nadeel. Frans Smolders was een echte pionier, een vechter voor zijn medemens en hij ging risico’s voor ontslag of minder loon niet uit de weg als hij een ander kon helpen. Zijn typische karaktereigenschap gaf hem tijdens de oorlogsdagen de kracht, toen burgemeester Moonen tegenover de Duitsers weigerde te spreken en werd gefusilleerd, de taak van burgemeester op zich te nemen. In een tijd dat velen aan hun eigen materiële belangen dachten, leverde de heer Smolders mannenwerk van het hoogste soort ondanks het gevaar voor eigen vrijheid en leven''.’

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
*[[De Echo van het Zuiden]], diverse edities, m.n. 12 februari en 27 oktober 1952, 4 maart 1957 en 3 september 1962.
*Brabants Dagblad, 23 en 26 maart 1971.
* Website Katholiek Documentatie Centrum
===Voetnoten===
{{References}}
}}

{{DEFAULTSORT: Smolders, Franciscus Cornelius}}

[[Categorie: Bestuur en politiek]]
[[Categorie: Mensen]]
[[Categorie: Wethouders]]
[[Categorie: Ereburgers]]

Johannes Jacobus Maria van Heeswijk

2025-11-11T21:31:31Z

Ineke:

{{Infobox persoon
|kop = Jo van Heeswijk
|afbeelding =Jo van Heeswijk.jpg
|onderschrift = Collectie SALHA, fotonr.71505
|voornamen = Johannes Jacobus Maria
|roepnaam = Jo
|tussenvoegsels = van
|achternaam = Heeswijk
|geboortedatum = 23-05-1908
|geboorteplaats = Waalwijk
|overlijdensdatum = 26-05-1995
|overlijdensplaats = ‘s-Hertogenbosch
|burgerlijke staat = Gehuwd met Henrica Antonia Schomaker
|beroepen = Vertegenwoordiger en wethouder
}}'''Johannes Jacobus Maria (Jo) van Heeswijk''' (Waalwijk, 23 mei 1908 – ’s-Hertogenbosch, 26 juni 1995) was een zoon van Jan Willebrordus van Heeswijk en Jacoba Pieternella van Steenbergen. Op 18 juli 1935 trad hij in het huwelijk met Henrica Antonia Schomaker. Samen kregen zij zeven jongens (Antoon, Jan, Sjaak, Albert, Herman, Harrie en Ad) en twee meisjes (Coba en Liesbeth). Coba, de oudste dochter uit het gezin Van Heeswijk, mocht helaas slechts veertien jaar oud worden.
Jo van Heeswijk was vertegenwoordiger, wethouder en ereburger van Waalwijk.

Niemand vermoedde aanvankelijk dat de joviale Jo van Heeswijk in de loop van zijn leven de gemeente 23 jaar lang als wethouder zou dienen en zich in die hoedanigheid verdienstelijk zou maken voor de sport en de opbouw van Waalwijk. Heel even zag het er namelijk naar uit dat hij een andere weg in zou slaan. Nadat hij in 1925 zijn diploma had behaald aan de vijfjarige Waalwijkse Rooms Katholieke Hogere Handelsschool (nu [[Dr. Mollercollege]]), volgde hij een opleiding als reserve-officier militaire administratie. Daarmee had hij in het leger carrière kunnen maken, maar als rasechte Waalwijker kon hij niet los komen van de schoenindustrie. Mogelijk had dit ook te maken met het gegeven dat zijn vader Jan een goede baan had bij [[Timtur]], een gerenommeerde Waalwijkse schoenfabriek. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ook Jo in deze branche terechtkwam. Hij zou zijn vrouw en kinderen voornamelijk onderhouden als hoofdvertegenwoordiger bij Helmitin, een bedrijf dat allerlei soorten lijm voor de schoenindustrie produceerde. Tijdens de oorlog werkte hij echter noodgedwongen tijdelijk bij de [[Waalwijkse distributiedienst]].

Het gezin Van Heeswijk was van katholieke huize. Maar dagelijks kerkbezoek, zoals in die tijd gebruikelijk, vond men toch niet nodig. Een keer per week was meer dan genoeg. Naastenliefde, voor elkaar dingen doen en samen doelen bereiken waren belangrijk bij de Van Heeswijks en dit was ook de verklaring voor Jo's politieke drijfveren. Al op 31-jarige leeftijd, op 5 september1939, werd Jo van Heeswijk gemeenteraadslid voor de Rooms Katholieke Staatspartij. Voor deze partij zat hij in de raad tot 4 juli 1941, toen de bezetter een eind maakte aan de democratie. Op 28 mei 1948 betrad Van Heeswijk weer de raadszaal van het befaamde [[Raadhuis Waalwijk (Raadhuisplein)|Kropholler-raadhuis]]. Nu namens de Katholieke Volkspartij (KVP), de opvolger van de Staatspartij. Het zou niet lang duren voor de kwaliteiten van Van Heeswijk op een verantwoordelijkere positie benut zouden worden. Op 28 mei 1951 verruilde hij zijn raadszetel voor een plaats in het College van Burgemeester en Wethouders. Het was het begin van een schitterende carrière.

Tot 29 augustus 1974 was hij onafgebroken wethouder in Waalwijk. Vanaf 1962 tot 1974 niet meer namens de KVP, maar voor de [[Algemene Werknemerslijst]]. Deze partij was door hemzelf opgericht als gevolg van een richtingenstrijd binnen de KVP. In totaal was Van Heeswijk maar liefst 23 jaar actief als wethouder. In die tijd groeide Waalwijk uit van een kleine gemeente tot een plaats van betekenis. De schoenindustrie bloeide nog en dat schiep ruimte voor de opbouw van Waalwijk met veel nieuwe woonwijken, een regionaal aansprekend winkelhart 'De Els' en niet te vergeten geweldige sportaccommodaties. Vooral onder dat laatste stond de handtekening van Van Heeswijk. Hij was niet alleen de wegbereider, maar stond ook op sportgebied bestuurlijk aan het roer. Menig vereniging dankte haar accommodatie en faciliteiten aan de daadkracht van deze wethouder. Daarnaast had hij, uit hoofde van de portefeuilles die hij beheerde, ook oog voor sociale kwesties. Zo was hij nauw betrokken bij de oprichting van de WML (Werkvoorziening Midden-Langstraat), een regionale instelling die zorg droeg voor de tewerkstelling van mindervaliden.

Naar eigen zeggen was zijn werk als wethouder, naast zijn baan in het bedrijfsleven, tijdrovend. ' ''Ik was 24 uur per dag in dienst van de gemeente'',' merkte hij op. Dit betekende dat hij constant voor iedereen bereikbaar was en soms ook wakker lag van moeilijk of niet oplosbare problemen waar hij als wethouder van sociale zaken mee te maken kreeg. Van Heeswijk was een echt gemeenschapsmens die zich door zijn 'bon mots' gemakkelijk in alle kringen bewoog. Bovendien luisterde hij in cafés aan de bar graag naar wat de mensen hem te vertellen hadden. Geen wonder dus dat hem tijdens een speciale raadsvergadering bij zijn afscheid als wethouder en locoburgemeester -op 29 augustus 1974- van alle kanten lof werd toegezwaaid. Met name [[Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen|burgemeester Teijssen]] sprak bij die gelegenheid lovende woorden. Eerst op een wat hoogdravende toon: ' ''Uw hart en uw geest waren bij het volk; U bent zelf een ingewortelde Waalwijker''.' Daarna meer beschouwend: ' ''Spreker heeft U leren kennen als een man met een speelse geest en daarnaast toch kritisch ingesteld met een benijdenswaardig gevoel voor humor en een eveneens benijdenswaardige charme van de eenvoud. Het is bijna onmogelijk een beeld van de persoon en het werk van de scheidende wethouder te schetsen. Tot 1968 heeft de wethouder de portefeuille van Gemeentewerken en Sportzaken onder zijn beheer gehad. Beide onderdelen vergden veel tijd en inspanning. De sportparken [[Sportpark Elzenhoven|Elzenhoven]] en [[Sportpark Olympia|Olympia]] dragen het stempel van het beleid van de wethouder. Na het heengaan van zijn collega [[Karel van Laak]] als wethouder wisselde wethouder Van Heeswijk de portefeuille van Gemeentewerken voor de portefeuille van Sociale Zaken, maar behield Sportzaken, omdat de sport een deel van zijn leven is. Hel terrein van de Sociale Zaken lag de wethouder ook helemaal, want deze is immers een man die met hart en geest bij het volk staat en uit het volk is voortgekomen''.' Teijssen zou Teijssen niet zijn als hij het eerste deel van zijn toespraak niet weer met een schitterende volzin zou besluiten: '''Deze man werd geroepen om op de bres te staan voor de zorgen en noden van een klein deel van de bevolking'.''
Jo van Heeswijk maakte zich, aldus Teijssen, ook sterk voor nieuwe huisvesting van de sociale dienst in de Mr. van Coothstraat. Een veranderende zorgsamenleving moest wel passende behuizing hebben en Van Heeswijk onderkende dat voor Waalwijk. Dit gebouw kwam er dankzij zijn inspanning, al zullen weinig mensen dit weten. Bekender waren de realisering van het [[Olympiabad|overdekte zwembad]] aan de Olympiaweg en de [[Taxandriahal|sporthal aan de Taxandriaweg]]. Als huldeblijk voor zijn inzet voor de gemeenschap van Waalwijk richtte burgemeester Teijssen tijdens deze speciale raadsvergadering nogmaals het woord tot Van Heeswijk: ' ''Wethouder Van Heeswijk, U mag de geurende palm van dankbaarheid wegdragen, niet alleen uit deze zaal, maar uit de gehele gemeenschap. Het is voor de Voorzitter een grote vreugde te kunnen Mededelen dat de Raad van de gemeente Waalwijk -vandaag in vergadering bijeen- heeft besloten om wethouder Van Heeswijk het ereburgerschap van de gemeente Waalwijk toe te kennen''.'

Ook tijdens deze laatste vergadering toonde Van Heeswijk zijn veel geroemde humor. Aan hem en de eveneens vertrekkende [[Rien van Eijl]], wethouder en aardrijkskundeleraar op het Dr. Mollercollege, werd toen onder meer een wijnatlas aangeboden. Daarover merkte hij in zijn afscheidsspeech op: ' ''Laat Van Eijl die maar aardrijkskundig bekijken, ik doe het drankkundig. Hij leert er van waar het groeit, ik hoe het smaakt''.'

Het ereburgerschap van Waalwijk was niet de enige onderscheiding die hem ten deel viel. Ook ontving hij de pauselijke onderscheiding Pro Ecclesia en werd hij tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau benoemd. Hij bezat verder de Ere-oorkonde van Verdienste van Stadt Unna vanwege zijn inzet voor de jumelage met deze Duitse zusterstad van Waalwijk. Erevoorzitter was hij van de [[Waalwijkse Zwemvereniging]] en de [[Reddingsbrigade]]. Daarnaast was hij erebestuurslid van [[RKC]], erelid van het [[Centraal Carnavalscomité Schoenlapperslaand]], erelid van [[carnavalsvereniging De Kaaischijters]] en erelid van de [[carnavalsvereniging Allée Vooruit]]. Ook de biljartsport — die in Waalwijk groot was geworden door de prestaties van onder meer [[Kees de Ruijter]] en [[Rini van Bracht]] eerde Van Heeswijk door jaarlijks de [[Van Heeswijkbokaal]] uit te reiken aan het grootste talent van de [[Jeugd Biljart Club Waalwijk]].

Uit gesprekken met Albert, een van zijn zonen en als raadslid voortzetter van de Algemene Werknemerslijst (later [[Gemeentebelangen]]) duidelijk naar voren dat de titel ereburger van Waalwijk de onderscheiding was waarop Jo van Heeswijk -die overigens een zekere mate van ijdelheid niet ontzegd kan worden - het meest trots was. De laatste jaren van zijn leven vielen hem zwaar, zeker na het overlijden van zijn vrouw. Hij las veel en hield van tuinieren, maar met het klimmen der jaren werd ook dit steeds minder. Echter, tot aan zijn dood in 1995 bleef hij op de achtergrond betrokken bij het wel en wee van de sport in Waalwijk. Daar kon hij geen afstand van nemen, want Van Heeswijk en sport hoorden bij elkaar.

De Taxandriahal is al weer enkele jaren geleden gesloopt en het overdekte zwembad onderging inmiddels hetzelfde lot om plaats te maken voor het nieuwe Dr. Mollercollege en de Walewyc-MAVO. Daarmee zijn twee tastbare bewijzen van Van Heeswijks sportambities verdwenen. Maar onuitwisbaar blijven de ontelbare uren sport- en spelplezier die vrijwel iedere Waalwijker op het sportveld, in het zwembad of in de sporthal beleefde. Die herinneringen zijn, met dank aan Jo van Heeswijk, blijvend.

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
*GAW, Archief gemeentebestuur Waalwijk1922-1996, Gemeenteraadsverslagen 1939-1984. • GAW, Brabants Dagblad, 1974,1995.
*GAW, De Echo van het Zuiden, 1939,1951.
*Ton de Groot,’Gemeenteraadsverkiezingen van Waalwijk. Deel l,' [[''De Klopkei'']] (30e jaargang, 1e en 2e kwartaal 2006, 27-32).
*Ton de Groot, 'Gemeenteraadsverkiezingen van Waalwijk. Deel II,' [[''De Klopkei'']] (30e jaargang, 3e en 4e kwartaal 2006, 30-37).
*Interview met Albert van Heeswijk.
*Privé-archieven Albert van Heeswijk en Jan de Haan.

De oorspronkelijke tekst van dit artikel is met toestemming van auteur Ton de Groot en uitgever Erfgoed Brabant overgenomen uit ''[[Brabantse Biografieën|Brabantse Biografieën 8, Sprang-Capelle, Waalwijk, Waspik]]''. Zie voor meer Brabantse biografieën de website van ''[http://www.thuisinbrabant.nl Thuis in Brabant]''.
}}

{{DEFAULTSORT: Heeswijk, Johannes Jacobus Maria van }}

[[Categorie: Mensen]]
[[Categorie: Bestuur en politiek]]
[[Categorie: Wethouders]]
[[Categorie: Ereburgers]]

Pieter J.A. Lenglet

2025-11-11T21:30:10Z

Ineke:

{{Infobox persoon
|kop =
|afbeelding =PJA Lenglet.jpg
|onderschrift = Dokter P.J.A. Lenglet tijdens de herdenking in 1984 van de gebeurtenissen op 6 september 1944. Naast hem een foto van Joop Hoffmans (SALHA, fotonr. WAA 43502).
|voornamen = Pieter J.A.
|roepnaam = Piet
|tussenvoegsels =
|achternaam = Lenglet
|geboortedatum = 05-09-1917
|geboorteplaats = Hilversum
|overlijdensdatum = 22-07-2011
|overlijdensplaats = Loon op Zand
|burgerlijke staat = Gehuwd met Johanna Maria (Hannie) Peperzak
|beroepen = Huisarts
}}

'''Pieter J.A. (Piet) Lenglet''' (Hilversum, 5 september 1917 – Loon op Zand, 22 juli 2011), gehuwd met Hannie Peperzak, was huisarts van beroep. In 1966 werd hij benoemd tot ereburger van Waalwijk.

Nadat hij in Utrecht geslaagd was voor het artsexamen, werkte Piet Lenglet gedurende enige tijd als assistent in ’s-Heerenberg en vestigde zich per 1 april 1944 als huisarts aan de [[Grotestraat 150]] te Waalwijk. Hij werd meteen actief bij de plaatselijke Rode Kruis-afdeling.

Op 6 september 1944, daags na zijn 27e verjaardag, ontsnapte hij ternauwernood aan de dood. Hij werd, samen met [[Eduardus Constantinus Josephus Moonen|burgemeester Moonen]] en [[Joop Hoffmans|Joop]] en [[Vincent Hoffmans]] door de bezetter gegijzeld op het Raadhuisplein. De burgemeester wist te bewerkstelligen dat de Duitsers dokter Lenglet vóór de executie lieten gaan.

Van september 1946 tot aan zijn vertrek in juli 1948 als militair arts naar Indië was hij voor de K.V.P. lid van de gemeenteraad. In februari 1950 keerde hij terug naar Waalwijk waar hij niet alleen zijn huisartsenpraktijk (die in 1955 verplaatst werd naar de [[Burg. Moonenlaan 9]]) voortzette, maar even voortvarend zijn maatschappelijke activiteiten weer opnam. Die activiteiten vormen een indrukwekkende (mogelijk nog niet volledige) lijst:

*Lid van de raad voor maatschappelijke wederopbouw
*Voorzitter en medeoprichter van de [[Waalwijkse Kunstkring]]
*Leider Voortrekkers [[scouting AZG]]
*Voorzitter van de gemeentelijke adviescommissie tot uitvoering van de Bijstandswet
*Voorzitter van de Adviesraad van de [[Stichting Jeugdbelangen]]
*Voorzitter van het groepscomité van scouting AZG
*Voorzitter van het regionaal revalidatiebureau
*Bestuurslid Rode Kruis afdeling Waalwijk
*Bestuurslid Algemeen Ziekenfonds AAZ afdeling Tilburg
*Kerkmeester [[parochie St Jan]]
*Medisch adviseur van het R.K. Bureau voor Beroepskeuze
*Plaatsvervangend lid van het Medisch Tuchtcollege te Eindhoven
*Docent voor de Gezinszorg
*Docent aan de [[Mater Amabilisschool]]
*Keurend geneesheer van het Rijksarbeidsbureau
*Bestuurslid landelijke huisartsenvereniging
*Oprichter en 12 jaar voorzitter van de [[Adelbertvereniging]] te Waalwijk
*5 jaar secretaris van de afdelingsraad van de Maatschappij tot bevordering van de geneeskunde (afdeling ’s-Hertogenbosch)
* Lid Commissie van toezicht op het Middelbaar Onderwijs

Om gezondheidsredenen, die het hem onmogelijk maakten zich voor de volle honderd procent voor zijn patiënten in te zetten, legde dokter Lenglet zijn praktijk per 1 oktober 1965 neer. Bijna 4000 mensen kwamen naar zijn afscheidsreceptie. De inzameling die de patiënten spontaan organiseerden om hun geliefde dokter een mooi afscheidscadeau te kunnen geven, bracht maar liefst fl. 5.600,-- op. ‘ ‘''t Is nie alleen ne goeie dokter, mer ok ne goeie mens'',’ zo verklaarde de heer Van Eijl namens de patiënten de hoogte van het bedrag.

Per 1 oktober 1965 trad Lenglet in functie als uitvoerend arts voor de revalidatie in de provincie Gelderland en medisch adviseur van het provinciale Gelderse Wit- Gele Kruis. Hij was ook nog enige tijd huisarts van ‘Het Dorp,’ de zorginstelling in Arnhem waarvan de bouw mogelijk was gemaakt door de grote tv-actie ‘Open het dorp’ van Mies Bouwman op 26 en 27 november 1962.

In november 1965 werd Piet Lenglet benoemd tot ridder in de orde van St. Silvester wegens ‘zijn grote verdiensten voor Katholiek Nederland, zijn bemoeienissen met gezondheid en heil voor zijn vele patiënten en zijn opvoedende en onderrichtende taak voor de jeugd.’
Bij die gelegenheid luidde zijn reactie ‘''Zelf heb ik eigenlijk nooit geweten dat ik zoveel heb gedaan. Ik beschouwde hetgeen ik deed als een onderdeel van mijn werk, waarin ik steeds veel plezier heb gehad''.’

Uit handen van [[Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen|burgemeester Teijssen]] ontving dokter Lenglet in januari 1966 voor zijn enorme inzet voor de Waalwijkse gemeenschap de erepenning in goud.

Piet Lenglet overleed op 22 juli 2011 in Loon op Zand.

{{Appendix||2=
===Bronnen===
----
*[[Echo van het Zuiden]], 24 september 1965, 29 november 1965 en 28 januari 1966.
*Brabants Dagblad, 24 juli 2011.
*Website gemeente Waalwijk, toespraak P.J.A. Lenglet ter gelegenheid van de herdenking in 2004.
}}

{{DEFAULTSORT: Lenglet, Pieter J.A.}}

[[Categorie: Mensen]]
[[Categorie: Ereburgers]]
[[Categorie: Bestuur en politiek]]
[[Categorie: Gemeenteraadsleden]]
[[Categorie: Zorg en welzijn]]
[[Categorie: Huisartsen]]
[[Categorie: Tweede Wereldoorlog]]

SLEM 1953

2025-11-11T21:29:26Z

Ineke:

[[Bestand: SLEM 1953.jpg|rechts|thumb|300px| GAW, fotonr. 5339]]

'''Internationale Tentoonstelling Schoenen Leder en Mode (SLEM) 1953'''

Het grote succes van de [[Tentoonstelling 1948| tentoonstelling 1948]] op het [[Vredesplein]] was voor Harry Bergmans, voorzitter van de [[Industriële Club Waalwijk]] reden om in de najaarsbijeenkomst 1951 de vraag te stellen of het gewenst zou zijn, gelijktijdig met de herdenking ‘Waalwijk 650 jaar stad’, in 1953 een internationale schoen- en ledertentoonstelling te houden, mede der opluistering van die herdenking, maar ook om de aandacht te vestigen op Waalwijk als centrum van de leder- en schoenindustrie. Dat was nodig om het in de oorlog verloren gegaan en nieuw afzetgebied te herwinnen of te verwerven. De Industriële Club besprak deze vraag in eigen kring en met de Federatie van Schoenfabrikanten. Deze verklaarde zich met de idee akkoord, ook omdat zij in 1953 haar zilveren bestaansfeest zou vieren dat door zo’n tentoonstelling meer glans zou krijgen.

De pas benoemde burgemeester van Waalwijk, de heer [[Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen|J.L.P.M. Teijssen]], toonde zich zeer positief en zegde namens de gemeente alle medewerking toe. Ook tijdens de herdenking van het 45-jarig bestaan van [[Waalwijks Belang]] werden de plannen begroet en alle steun toegezegd.
Wederzijdse besprekingen vonden plaats met als resultaat dat op 7 november 1952 voor notaris F.M. van Gurp de akte gepasseerd kon worden van de stichting Internationale Tentoonstelling Schoen – Leder – Mode (SLEM) Waalwijk 1953.

In het bestuur zaten:

*J.L.P.M. Teyssen, voorzitter 
*J.W. van Heesbeen, vice-voorzitter 
*J.J.M.A. Klijberg, vice-voorzitter 
*Jan Tielen, algemeen secretaris 
*Judocus Timmermans, algemeen penningmeester 
*Harry Bergmans, tweede secretaris 
en de leden Jacq. Bergmans, A. Boumans, Hein Gompen, Piet van Heesbeen, Harry Hoffmans, Jef de Kort, Ir. J. Roelof Heijrmans, D. Stibbe, Antoon Tielen, J. Verwiel en E. Wijers.

De organisatie van de tentoonstelling kwam na de oprichting van de stichting onmiddellijk op gang. Binnen enkele weken werd een Raad van Advies geïnstalleerd onder voorzitterschap van de heer A. Mannaerts, voorzitter van de Federatie. Gelijktijdig kwam er een Raad van Beheer, waarvan de leden optraden als voorzitter van 12 comité’s, te weten Financiën, Pers en Reclame, Terreinen, Gebouwen, Machinehal, Schoenen, Lederwaren en Fournituren, Leder Huiden en Looistoffen, Verkeer en Huisvesting, Vermakelijkheden, Onderwijs en Voorlichting en Modeshows.

Op het [[Raadhuis Waalwijk (Raadhuisplein)|raadhuis van Waalwijk]] was per 1 oktober 1952 reeds een bedrijfsbureau geïnstalleerd, dat bemand werd door de heren G. Jungerius (tot 1 april 1953), drs. A. van Arendonk en [[Simon van Adelberg]]. Bureau-assistente werd Mej. A. Vermeer. Alles bij elkaar omvatte de organisatie ongeveer 90 personen. De gemeente Waalwijk stelde zich garant voor fl 20.000, de Provincie voor fl 15.000 en de gezamenlijke schoenfabrikanten van Kaatsheuvel voor fl 10.000. Prof. G. Holt van de Delftse Hogeschool werd aangetrokken als architect en ruimtelijk vormgever van de tentoonstelling, kunstenaar Jan Bons uit Amsterdam als artistiek leider en Bard de Ruyter, tuinarchitect, voor de aanleg van de groenvoorziening.

Een belangrijke aanzet gaf de gemeente Waalwijk. Zij stelde namelijk voor het tentoonstellingsterrein ca. 9 hectare grond beschikbaar in [[Hertog Janpark|het uitbreidingsplan]] aan de [[Burg. Moonenlaan]]; zij liet op dit terrein wegen, plantsoenen en leidingen aanleggen die na de expositie een permanent karakter kregen.
De 12 comité’s werden aan het werk gezet. Zij moesten de hoofdplannen nader uitwerken en kostenramingen maken, die aan het bestuur ter goedkeuring moesten worden voorgelegd. Gerekend werd op een bezoek van 100.000 personen. Het is niet mogelijk hier het omvangrijke werk te memoreren dat het bestuur en de comité’s hebben verricht, ’t zou een boekdeel bestrijken. Wel kan men uit de nagelaten bescheiden opmaken dat het een enorme prestatie moet zijn geweest om op 21 augustus 1953 de poorten van de tentoonstelling te kunnen openen.

Hoogtepunten van de expositie waren: de feestelijke opening door de Commissaris der Koningin Prof. Jan de Quay, de magistrale rede van burgemeester Teyssen, het bezoek van koningin Juliana, de ontvangst van vele autoriteiten uit binnen- en buitenland, de feestvergadering ter viering van het 25-jarig bestaan van de Federatie van Schoenfabrikanten en vooral de modeshows. Getoond werd de belangrijke rol die het schoeisel en de leren accessoires spelen in de kleding van de vrouw.

Ook aan ontspanning was gedacht. Mede in het kader van de viering van het 650-jarig bestaan van Waalwijk, werd het openluchtspel ‘[[De Toverschoen]]’ opgevoerd, geschreven door Jan Naaijkens en geregisseerd door [[Tiny van der Heijden]]. Dagelijks waren er concerten, zang- en dansuitvoeringen, cabarets, wedstrijden en een vossenjacht op de luchtballon Henri Dunant, bemand door het echtpaar Boesman en als klapstuk ter afsluiting een groots vuurwerk.

De bevolking van Waalwijk heeft op uitbundige wijze feest gevierd, dankzij ieders medewerking. Zelfs Mgr. Mutsaerts, bisschop van ’s-Hertogenbosch, verleende voor de feestweek dispensatie voor het onderhouden van de Onthoudingswet. Waaraan al niet gedacht werd!

In de enorme publiciteit die rond dit evenement was ontstaan viel er één klein foutje te vermelden. Klein? Nou ja! In het viertalig rondschrijven aan ambassades en buitenlandse ondernemingen waren een paar foutjes geslopen, die een boze brief opleverde van de Nederlandse Vereniging van Vreemdelingenverkeer. Het gaf zelfs aanleiding tot een lelijk commentaar in het dagblad ''France Soir''. De verkeerde steek werd onmiddellijk opgehaald door inschakeling van beëdigde vertaalbureau’s.

De tentoonstelling zelf bood in zo’n 200 stands van ruim 500 exposanten, afkomstig uit 18 landen, het allermooiste en allernieuwste dat in de wereld op schoengebied en leren accessoires te zien was. Hierbij bleek dat het Nederlands schoenproduct niet behoefde achter te staan bij het buitenland. Voorts was er een volledige schoenfabriek in werking te zien. Hier kon men kijken naar het stanzen, zwikken, overhalen en aflappen en finishen. De meest moderne machines in de leder- en schoenindustrie werden geëxposeerd. Veel aandacht werd besteed aan de mode van tassen, handschoenen en accessoires. Grote belangstelling genoot ook [[Antoon Hendriks]] met de stand historisch schoeisel uit eigen verzameling en in bruikleen van diverse musea. De 65.000 bezoekers hebben ervan genoten.

In het gedenkalbum schrijft de Waalwijkse journalist Willem van der Mee jr:
''‘Thans mogen we blij vaststellen dat de SLEM een succes is geworden, zoals we ons niet hadden kunnen voorstellen, de naam van onze goede stad Waalwijk en van onze schoen- en lederindustrie is uitgedragen over geheel Nederland en ver daarbuiten.’''

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
De oorspronkelijke tekst van dit artikel is met toestemming overgenomen uit: Jo Swarts, ‘Internationale Tentoonstelling Schoenen – Leder – Mode (SLEM) Waalwijk 1953,’ ''[[De Klopkei]]'' (9e jaargang, 2e kwartaal 1985).
===Externe links===
*[http://youtu.be/NnIXJaYg6Ss De SLEM in foto’s van J. de Bont en A. Oudkerk]
*[http://youtu.be/voluYByHBBM De SLEM in het Polygoonjournaal, beelden van het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid]
}}

[[Categorie: Schoenen en leder]]
[[Categorie: Tentoonstellingen]]

Johannes Waltherus Cornelius van Casteren

2025-11-11T21:28:41Z

Ineke:

{{Infobox persoon
| kop =
| afbeelding = Casteren.jpg
| onderschrift = Collectie [[GAW]]
| voornamen = Johannes Waltherus Cornelius
| roepnaam = Jan
| tussenvoegsels = van
| achternaam = Casteren
| geboortedatum = 13-09-1929
| geboorteplaats = Schaijk
| overlijdensdatum = 15-12-2008
| overlijdensplaats = Waalwijk
| beroepen = Burgemeester
}}

'''Johannes Waltherus Cornelius (Jan) van Casteren''' (Schaijk, 13 september 1929 – Waalwijk, 15 december 2008) was burgemeester van Waalwijk van 1 augustus 1975 (K.B. 2 juni 1975 nr. 13) tot 1 oktober 1990.

Als opnieuw een burgemeester uit Oudenbosch tot dat ambt in Waalwijk wordt benoemd, is dat geen traditie. Wel werd met een traditie gebroken. Bij de inhuldiging werden erebogen, optochten en vlagvertoon achterwege gelaten. In [[De Leest]], het gebouw waar [[Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen|Teijssen]] afscheid nam, werd burgemeester Van Casteren ingehuldigd. Een installatie die correspondeerde met een veranderde tijd.

Afgestudeerd aan de Kaholieke Hogeschool Tilburg (nu UvT) bekleedde hij van 1957 tot 1966 de functie van directeur van het Sociaal-Charitatief Centrum van het bisdom Breda. Hij begon zijn politieke carrière als raadslid van de gemeente Breda. Vandaar maakte hij de stap naar Oudenbosch, waar hij van 1966 tot 1975 burgemeester was. Bij zijn benoeming tot burgemeester van Waalwijk werden de bestuurlijke taken onder het college van Burgemeester en Wethouders gelijkmatiger verdeeld dan in voorafgaande perioden. Van Casteren kreeg naast de hem als ‘agent van de koning’ toebedeelde taken de portefeuille personele zaken en organisatie alsmede economische aangelegenheden toegewezen. Daaraan werd toegevoegd algemeen bestuurlijke en juridische zaken en gedurende een bepaalde tijd culturele zaken. Het waren derhalve niet de politiek interessante zaken. Het ambt van burgemeester kreeg, zo ook elders, een andere dimensie toegeworpen. Zijn ambt werd meer en meer dat van een schakel en van ‘klimaatbeheersing.’ De eerste burger zou meer een actieve pleitbezorger worden en bij vele beslissingen minder de directe verantwoordelijke zijn. Bij zijn introductie in 1975 omschreef hij zijn ambt als volgt: ‘De burgemeester kijkt of het goed gaat en hij handelt al naar gelang. Voor een burgemeester zijn er aanduidingen als magistraat, manager en burgervader, maar als men kijkt wat burgemeesters in ons land zoal doen, dan is het moeilijk dat met één begrip aan te duiden.’

Zijn directe invloed op de economische ontwikkeling van Waalwijk was zichtbaar. Deze kwam mede tot uiting in het Regionaal Instituut voor de Werkgelegenheid (R.I.W.), waarvan hij meer dan tien jaar voorzitter was. Niet alleen in een periode van neergang, waarbij de werkloosheidsbestrijding zijn aandacht had, maar ook in een tijd van hoogconjunctuur was zijn invloed aanwezig. Op het havenindustrieterrein, dat sterk werd uitgebreid, kwamen vele en meersoortige vestigingen tot stand. Zijn aandacht voor de dienstensector kreeg gestalte door kantorenbouw. Zijn culturele belangstelling kwam onder andere tot uiting in de actie tot aankoop van een gebouw ten behoeve van het [[Nederlands Leder en Schoenen Museum|Nederlands Museum voor Leder en Schoenen]] en in zijn inzet voor een gemeentelijk kunstbezit. Een aantal jaren maakte hij deel uit van de Culturele Raad voor Noord-Brabant. Onder zijn beleid kwam de gemeentelijke monumentencommissie tot stand.

De verantwoordelijkheid voor de reorganisatie van het bestuursapparaat met al zijn personele vraagstukken ging hij niet uit de weg. Hij was sterk betrokken bij de vorming van het Samenwerkingsverband Midden-Brabant, derhalve ook bij de opheffing van het [[Stadsgewest Waalwijk]], waarvan hij het laatste jaar voorzitter was. Hij maakte nog één jaar (1990) deel uit van het dagelijks bestuur van het S.M.B.

Van het Instituut Ziektekostenvoorziening in Noord-Brabant was hij voorzitter, evenals van dat van het landelijk verband. Verder maakte hij deel uit van het dagelijks bestuur van Omroep Brabant en was hij bestuurslid van het E.T.I. Op zijn naam staat de publicatie ‘700 jaar Oudenbosch’ (1975). Burgemeester van Casteren was drager van de onderscheiding officier in de orde van Oranje-Nassau.

Kenmerkend bij zijn afscheid zijn de vele activiteiten van verenigingen en instellingen. Een eigentijdse uiting van waardering voor een man die tussen de mensen stond en gedurende vijftien jaar de eerste burger van Waalwijk was.

Na zijn aftreden als burgemeester schreef Jan van Casteren diverse artikelen voor De Klopkei, het tijdschrift van Heemkundekring de Erstelinghe (o.a. over kunstschilder [[Oswald d’Aumerie]] en Winkelcentrum [[De Els]]).

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[:Categorie:Burgemeesters van Waalwijk|Burgemeester van Waalwijk]] 1975- 1990
| vorige = [[Johannes Lambertus Petrus Maria Teyssen]]
| volgende = [[Robertus Henricus Johannes van Schaik|Rob van Schaik]]
}}
{{EindOpvolging}}

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
De oorspronkelijke tekst van dit artikel is met toestemming van auteur Jan Rosendaal overgenomen uit: 'Honderdtachtig jaar burgemeesters in Waalwijk, Baardwijk en Besoijen', ''De Klopkei'' (14e jaargang, 3e kwartaal 1990) blz.35.
}}

[[Categorie: Bestuur en politiek]]
[[Categorie:Mensen]]
[[Categorie:Burgemeesters]]
[[Categorie:Burgemeesters van Waalwijk]]

{{DEFAULTSORT: Casteren, Jan W.C. van}}

Robert Joseph Johan Lambooy

2025-11-11T21:27:56Z

Ineke:

{{Infobox persoon
| kop = Robert Lambooy
| afbeelding = 43575 Lambooy.jpg
| onderschrift = Collectie [[GAW]]
| voornamen = Robert Joseph Johan
| roepnaam = Robert
| tussenvoegsels =
| achternaam = Lambooy
| volledige naam =
| geboortedatum = 16-01-1904
| geboorteplaats = Den Haag
| overlijdensdatum = 29-03-1992
| overlijdensplaats = Vught
| beroepen = Burgemeester
}}
'''Robert Joseph Johan Lambooy''' (Den Haag, 16 januari 1904 - Vught, 29 maart 1992), was burgemeester van Waalwijk van 1 juli 1946 tot 1 oktober 1951.

De plechtige installatie van de nieuwbenoemde burgemeester vond plaats op dinsdag 6 juli 1946 en was groots opgezet. Negenendertig verenigingen, waaronder een rijvereniging, sportverenigingen, de middenstand, een gilde en een harmonie gaven acte de présence. Een rondrit door de gemeente en een avondconcert, gegeven door de plaatselijke harmonieën en zangverenigingen, gaven glans aan de inhuldiging van de man die gedurende vijf jaren de voorzitter zou zijn van het hoogste bestuurscollege van de gemeente, waarvan het stadhuis ook op deze dag verlicht was. Voor Lambooy, die in Leiden zijn meesterstitel had gehaald, was Waalwijk een promotiegemeente. Hij was van 15 september 1939 tot aan zijn benoeming te Waalwijk burgemeester van Deurne geweest.

Bij zijn afscheid in Waalwijk, hij werd per 1 oktober 1951 tot burgemeester van Hengelo benoemd, welke plaats hij nadien nog verruilde voor ’s-Hertogenbosch, werd hij door de raad geprezen om zijn inzet bij de totstandkoming van onder meer het [[Vredesplein]], het [[Wandelpark|standswandelpark]] met aangrenzende straten, een wegenplan en vooral de woningbouw die in de oplossing van de woningnood moest voorzien. Zijn inbreng bij de [[tentoonstelling in 1948]] werd gereleveerd, evenals de aanleg van sportterreinen. Zijn vertrek werd algemeen als een verrassing gezien.

Burgemeester Lambooy, betiteld als kundig en voortvarend magistraat, bekleedde een aantal bestuursfuncties, onder meer was hij voorzitter van de [[Vakschool voor de Leder- en Schoenindustrie|Middelbare Vakschool voor de Leder en Schoenindustrie]], lid van het hoofdbestuur van O.M.O. (Ons Middelbaar Onderwijs) en het Provinciaal Opbouworgaan. Daarnaast bezat hij enkele commissariaten in het bedrijfsleven. Hij werd in april 1951 benoemd tot ridder in de orde van Oranje Nassau.

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[:Categorie:Burgemeesters van Waalwijk|Burgemeester van Waalwijk]] 1946 - 1951
| vorige = [[Reinier Joseph Theodorus van der Heijden|Reinier J.T. van der Heijden]]
| volgende = [[Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen|Johannes L.P.M. Teijssen]]
}}
{{EindOpvolging}}

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
De oorspronkelijke tekst van dit artikel is met toestemming van auteur Jan Rosendaal overgenomen uit: 'Honderdtachtig jaar burgemeesters in Waalwijk, Baardwijk en Besoijen', ''De Klopkei'' (14e jaargang, 3e kwartaal 1990) blz. 32.

===Externe links===
Meer over burgemeester Lambooy op [http://www.deurnewiki.nl/wiki/index.php?title=Robert_Joseph_Johan_Lambooij_(1904-1992) DeurneWiki]
}}

[[Categorie: Bestuur en politiek]]
[[Categorie:Mensen]]
[[Categorie:Burgemeesters]]
[[Categorie:Burgemeesters van Waalwijk]]

{{DEFAULTSORT:Lambooy, Robert Joseph Johan}}

Wethouder Smoldersstraat

2025-11-11T21:27:08Z

Ineke:

'''Wethouder Smoldersstraat''' is sinds 28 februari 1957 de naam van de weg die voor die tijd [[Vondelstraat]] heette.

Ter gelegenheid van het 30-jarig wethoudersjubileum van [[Frans Smolders]] had [[Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen|burgemeester Teijssen]] heimelijk een punt aan de agenda van de gemeenteraadsvergadering van 28 februari 1957 toegevoegd, dat hij inleidde als volgt:

{| class="wikitable"
|
Dertig jaar wethouder zijn is een belangrijk feit voor Uw persoon, want dit bewijst dat U al die jaren een groot en ononderbroken vertrouwen van de raad hebt genoten; belangrijk voor de gemeente, omdat gij door de continuering van Uw functie steeds meer vertrouwd zijt geraakt met de zaken van de gemeente. Uiterst belangrijk is dit jubileum omdat gij in al die 30 jaar blijk hebt gegeven van een grote toewijding, een absolute onkreukbaarheid, een strikte rechtvaardigheid en een grote objectiviteit. Uiterst belangrijk is deze periode ook omdat gij door uw werk een grote bijdrage hebt geleverd tot de gestadige groei en bloei van Waalwijk. (…) 
De grootste meerderheid van B&W is dan ook tot het voorstel gekomen U ter gelegenheid van Uw 30- jarig jubileum in bescheiden kring te huldigen en te danken voor het vele dat gij in het belang van de gemeente hebt gedaan. Een dergelijk jubileum is een zeer zeldzaam feit en er is dan ook alle aanleiding om Uw naam als die van een hoogst verdienstelijk bestuurder in de geschiedenis van de gemeente te bewaren. De grootste meerderheid van B&W wil dan ook het voorstel doen om in de St. Antoniusparochie, waar gij woont, een straat naar U te noemen: de Wethouder Smoldersstraat. En wel die straat die thans de naam Vondelstraat heeft en die als het verlengde van de Pastoor Kuypersstraat de hoofdader vormt tussen de Antoniusstraat en de Burg. Smeelelaan, aan welke straat ook de nieuwe parochiekerk zal worden gebouwd. Ik hoop dat de goede God U nog vele jaren in goede gezondheid moge schenken.
|}

Het voorstel werd door de raad met luid applaus aangenomen.

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
*[[De Echo van het Zuiden]], 4 maart 1957.
}}

[[Categorie:Straten en wijken]]
[[Categorie:Straten]]

Lijst van ereburgers van Waalwijk

2025-11-11T21:26:29Z

Ineke:

De '''erepenning van de gemeente Waalwijk''' wordt slechts in zeer bijzondere gevallen toegekend en wel als blijk van waardering en erkentelijkheid aan hen, die zich jegens de plaatselijke gemeenschap in hoge mate verdienstelijk hebben gemaakt. Waalwijk kent ook een [[Lijst erespelden|erespeld]]en een [[Lijst jeugdlintjes|jeugdlintje]].

Aan onderstaande personen werd het ereburgerschap toegekend dan wel de erepenning van de gemeente Waalwijk uitgereikt. De eerste ereburger was oud-wethouder [[Frans Smolders]]. Hij werd als zodanig benoemd op 1 september 1962.

*[[C.J.A. Appels]] (1996)
*[[J.P. Bergmans]] (1979)
*[[L.A. van Berkel]] (1977)
*[[J.F. Broeders]] (2003)
*[[Piet Brouwer]] (1979)
*[[Johannes Waltherus Cornelius van Casteren|Jan van Casteren]] (1990)
*[[W.Dördelmann]] (1999)
*[[J.E.J. Dörr]] (2003)
*[[K. Dunker]] (1999)
*[[G.A. Duijvelaar]] (1981)
*[[A.J.L. Fasting]] (1986)
*[[Jan de Geus]] (2007)
*[[P. de Gier]] (2002)
*[[E. Göpfert]] (1984)
*[[A.H.J.A.M. van Heeswijk|Albert van Heeswijk]] (1999)
*[[Johannes Jacobus Maria van Heeswijk|Jo van Heeswijk]] (1974)
*[[J.H.H. Heuverling]] (1995)
*[[C.P. van den Hoven]] (1978)
*[[J.A.F. de Kort]] (1983)
*[[M.D. Lam]] (1980)
*[[Sir Derek Lang]] (1995)
*[[Pieter J.A. Lenglet|Pieter Lenglet]] (1966)
*[[Ben Mandemakers]] (2011)
*[[I.M.E. van der Mee-Heijnen]] (1996)
*[[A.G. Meijs]] (1982)
*[[Johannes Mathijs Rosendaal|Jan Rosendaal]] (2004)
*[[A.P.C.G. van Rijen|Ad van Rijen]] (1995)
*[[Robertus Henricus Johannes van Schaik|Rob van Schaik]] (2001)
*[[A.J. van Seters]] (1978)
*[[L.P.M. Smeele]] (1978)
*[[H. Smits-van Kwawegen|Hank Smits-van Kwawegen]] (1994)
*[[Franciscus Cornelius Smolders|Frans Smolders]] (1962)
*[[P.J.M. van Steenoven|Piet van Steenoven]] (2006)
*[[Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen|J.L.P.M. Teijssen]] (1975)
*[[J.F. Trommelen]] (1992)
*[[F.E.M. Vercauteren|Frans Vercauteren]] (1997)
*[[M. M.M. Voogd|Tini Voogd]] (2014)
*[[J.P.M. Verhulst|Jan Verhulst]] (2000)
*[[J.A. de Waal]] (1986)
*[[Bert van Wijlen]] (2015)
{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
----
*Website gemeente Waalwijk, overzicht toegekende erepenningen.
*Brabants Dagblad,10 januari 2010, 10 mei 2011, 4 september 2014 en 1 juni 2015.
}}

{{DEFAULTSORT: Ereburgers van Waalwijk, Lijst van}}

[[Categorie: Kaarten en lijsten]]
[[Categorie: Lijsten]]
[[Categorie: Mensen]]
[[Categorie: Ereburgers]]

Raadhuisplein 5

2025-11-11T21:25:48Z

Ineke:

{{Infobox rijksmonument
| kop =
| afbeelding = Raadhuisplein 5.jpg
| onderschrift = Foto Wikipedia/Michiel1972
| monumentsoort = Rijksmonument
| monumentnummer = 521818
| straatnaam = Raadhuisplein
| huisnummer = 5
| huisnummertoevoeging =
| oorspronkelijke functie = Woonhuis
| bouwjaar = 1932
| architect = A.J. Kropholler
| datum besluit = 09-10-2001
}}

Op 22 maart 1932 verleende het gemeentebestuur vergunning aan P.T. (Piet) Bierlaagh voor de bouw van een dubbel woonhuis aan de noord-oostzijde van het Raadhuisplein. De eerste bewoner van het toen nog Raadhuisplein 255 genummerde pand was [[Arnold Verwiel]].

Omstreeks 1957 kwamen de woningen in het bezit van de gemeente en volgde een verbouwing tot politiebureau. Onder architectuur van A.J. Kropholler werd ook de buitenzijde aangepast en in lijn gebracht met de overige bebouwing aan het [[Raadhuisplein]]. Het politiebureau werd op 8 maart 1958 geopend door [[Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen|burgemeester Teijssen]].

Nadat het politiekorps in 1977 een nieuw kantoor aan de [[Taxandriaweg]] betrok, onderging Raadhuisplein 5 in het begin van de jaren ’80 opnieuw een verbouwing (en uitbreiding met een archiefbewaarplaats) om het pand geschikt te maken voor huisvesting van het gemeentearchief. De verhuizing van alle archieven uit de kelder van het [[Raadhuis Waalwijk (Raadhuisplein)|raadhuis]] naar de nieuwe accommodatie vond plaats in 1985.

Per 1 juli 2013 is het gemeentearchief gefuseerd met en verhuisd naar het Streekarchief Langstraat Heusden Altena (SALHA) in Heusden.

==Afbeeldingen==
<gallery>
Bestand: 40917 Tekening Kropholler Raadhuisplein.jpg|Schets van architect Kropholler van raadhuis en Raadhuisplein (GAW,fotonr.40917).
Bestand: 71828 Raadhuisplein 5.jpg|Links het pand Raadhuis-plein 5 vóór de verbouwing tot politiebureau (GAW,fotonr.71828).
</gallery>

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
*J.M. (Sjef) Vugts en S. de Hoop, ''Het Raadhuis en het Raadhuisplein te Waalwijk'', 1995.
*Gemeentepolitie Waalwijk. Historie van de politie van Waalwijk, uitgegeven op 22 april 1977 t.g.v. de opening van het nieuwe politiebureau.
*Ineke van den Houdt-Swinkels, Arnold Verwiel B.V. viert tachtigjarig bestaan, ''[[De Klopkei]]'' (37e jaargang, 2e kwartaal 2013).
}}

[[Categorie:Gebouwen]]
[[Categorie:Monumenten]]
[[Categorie:Rijksmonumenten]]

Lijst van burgemeesters van Waalwijk

2025-11-11T21:25:07Z

Ineke:

* [[Jan Franciscus Pannebakker|Jan F. Pannebakker]] (23 juli 1810 - 11 juni 1811)
* [[Adrianus Johannes Antonius Kuyper|Adrianus J.A. Kuyper]] (12 juni 1811 - 24 juni 1832)
* [[Hermanus van Meerwijk]] (21 september 1832 - 10 december 1835)
* [[Leonardus Dominicus van Heijst|Leonardus D. van Heijst]] (18 februari 1836 - 1 september 1861)
* [[Fredericus Arnoldus Dominicus van der Klokken|Fredericus A.D. van der Klokken]] (1 januari 1862 - 15 december 1885)
* [[August Ernest Marie Bruno van Grotenhuis (van Ontstein)|Jhr. August E.M.B. van Grotenhuis (van Ontstein)]] (23 januari 1886 - 1 juli 1898)
* [[Karel Adriaan Maria ridder de van der Schueren|Karel A.M. ridder de van der Schueren]] (3 augustus 1898 - 8 juli 1907)
* [[Theodorus Lodewijk Daniël de Surmont de Bas Smeele|Theodorus L.D. de Surmont de Bas Smeele]] (1 september 1907 - 5 december 1923)
* [[Eduardus Constantinus Josephus Moonen|Eduardus C.J. Moonen]] (1 maart 1924 - 1 februari 1944, 19 mei 1944 - 6 september 1944)
* [[Reinier Joseph Theodorus van der Heijden|Reinier J.T. van der Heijden]] (5 december 1944 - 1 juli 1946)
* [[Robert Joseph Johan Lambooy|Robert Lambooy]] (1 juli 1946 - 1 oktober 1951)
* [[Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen|Jan Teijssen]] (16 maart 1952 - 1 juli 1975)
* [[Johannes Waltherus Cornelius van Casteren|Jan van Casteren]] (1 augustus 1975 - 1 oktober 1990)
* [[Robertus Henricus Johannes van Schaik|Rob van Schaik]] (maart 1991 - 1 juni 2001)
* [[Jan de Geus]] (20 augustus 2001 - 1 april 2007)
* [[Arnoldus Marinus Petrus Kleijngeld|Nol Kleijngeld]] (1 juni 2007 - 2 juli 2021)
* Sacha Ausems (8 juli 2021 - heden)

[[Categorie:Kaarten en lijsten]]
[[Categorie:Lijsten]]
[[Categorie:Mensen]]
[[Categorie:Burgemeesters]]
[[Categorie:Burgemeesters van Waalwijk]]

{{DEFAULTSORT:Burgemeesters van Waalwijk, lijst van}}

Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen

2025-11-11T21:24:11Z

Ineke: Ineke heeft de pagina Johannes Lambertus Petrus Maria Teyssen hernoemd tot Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen zonder een doorverwijzing achter te laten: foutieve "y" in naam vervangen door "ij"

{{Infobox persoon
| kop = Johannes L.P.M. Teijssen
| afbeelding = teyssen.jpg
| onderschrift = Collectie [[SALHA]]
| voornamen = Johannes Lambertus Petrus Maria
| roepnaam = Jan
| tussenvoegsels =
| achternaam = Teijssen
| geboortedatum = 25-05-1910
| geboorteplaats = Druten
| overlijdensdatum = 19-07-1980
| overlijdensplaats = Waalwijk
| beroepen = Burgemeester
}}
'''Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen''' (Druten, 25 mei 1910 – Waalwijk, 19 juli 1980) was burgemeester van Waalwijk van 16 maart 1952 (K.B. 6 maart 1952 nr. 10) tot 1 juli 1975.

Traditiegetrouw genoot ook burgemeester Teijssen bij zijn installatie een grootse ontvangst. Teijssen, afkomstig uit het Haagje van Maas en Waal, volgde een gedegen ambtelijke opleiding en deed zijn ervaring op in de gemeenten Escharen (Grave), Bakel en Milheeze, Groesbeek en Oudenbosch. In de laatste gemeente waar hij vanaf 1 maart 1934 tot zijn benoeming tot burgemeester van Waalwijk werkzaam was, bekleedde hij achtereenvolgens de functies van commies ter secretarie, gemeentesecretaris en het ambt van burgemeester (van 15 juni 1942 tot 15 maart 1952). Het was hem gegeven, mede dankzij de hem toegewezen ruime portefeuille (financiën, ruimtelijke ordening, onderwijs, industrialisatie en ten dele ook grondbedrijf en voorlichting) en zijn bestuurlijke kwaliteiten een aantal in het oog springende zaken te realiseren. De omstandigheden daartoe waren aanwezig. Een grote achterstand in woningbouw diende te worden ingehaald en voor de industrie moesten voorwaarden worden geschapen tot opbouw en bloei. Enkele grote bestemmingsplannen, te weten [[Bloemenoord]], [[Laageinde]], [[Zanddonk]] en [[Meerdijk]] werden de plaatsen voor de broodnodige woningbouw, terwijl de industrieterreinen Zanddonk en het haventerrein de vestiging van bedrijven mogelijk maakte. Die stormachtige ontwikkelingen hadden wel tot gevolg dat bepaalde beeldvormende elementen (monumenten) in de plaats verdwenen.

De modernisering van de haven met de doorsteek naar de [[Bergse Maas]] was opvallend. Een cityplan kwam mede door zijn toedoen tot stand. De bouw van [[De Leest]] vormde de eerste aanzet tot die uitvoering. Een rioleringsstelsel annex waterzuiveringssysteem werd gerealiseerd. Gunstige voorwaarden werden geschapen voor de scholenbouw voor lager en voortgezet onderwijs. Een nieuw [[politiebureau]] kwam gereed. De [[Maasroute]] werd aangelegd, maar de [[spoorlijn Waalwijk-’s-Hertogenbosch]] kon niet worden gereactiveerd. Door zijn politieke functies, zowel als lid van de Provinciale Staten (1958-1976), als van de Eerste Kamer der Staten Generaal (1959-1980) was hij in staat Waalwijk te promoten. Landelijk was hij hoofdbestuurder van A.R.K.A. en hoofdredacteur van het weekblad van die ambtenarenvereniging. Een aantal jaren was hij voorzitter van de stichting Het Brabants Orkest en eveneens op provinciaal niveau voorzitter van het I.Z.A. (ziekenfonds voor ambtenaren). Hij was lid van het Benelux-parlement en commissaris van de N.V. PNEM en de Koninklijke Nederlandse Heijde Maatschappij. Plaatselijk vervulde hij nog de voorzittersfuncties van het [[Sint Nicolaas Ziekenhuis]], de [[Vakschool voor de Leder- en Schoenindustrie|Middelbare Vakschool voor de Schoen- en Lederindustrie]], de [[Levensschool]] en die van het [[Stadsgewest Waalwijk]] (1965-1975). Zijn werk, omvangrijk voor plaats, provincie, land en daarbuiten, werd bekroond met de onderscheidingen Officier in de Orde van de Nederlandse Leeuw, Ridder in de Orde van de Heilige Gregorius, de Erepenning van de provincie Noord-Brabant (1980) en Commandeur in de Kroonorde van België.

Vond de viering van zijn twaalfeneenhalfjarig burgemeesterschap nog plaats op traditionele wijze, zijn afscheid, 23 jaar na zijn benoeming, speelde zich in hoofdzaak spontaan en met grote waardering voor zijn veerkrachtige en energieke persoonlijkheid af in De Leest. Een welzijnsmarkt en een avondconcert vormden een aanvullende omlijsting. Geen zoals eerder grootse festiviteiten. Bij zijn begrafenis was de kerk vol. Hij was niet vergeten.

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[:Categorie:Burgemeesters van Waalwijk|Burgemeester van Waalwijk]] 1952 - 1975
| vorige = [[Robert Joseph Johan Lambooy|Robert Lambooy]]
| volgende = [[Johannes Waltherus Cornelius van Casteren|Jan van Casteren]]
}}
{{EindOpvolging}}

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
De oorspronkelijke tekst van dit artikel is met toestemming van auteur Jan Rosendaal overgenomen uit: 'Honderdtachtig jaar burgemeesters in Waalwijk, Baardwijk en Besoijen', ''[[De Klopkei]]'' (14e jaargang, 3e kwartaal 1990) blz. 33.
}}

[[Categorie: Bestuur en politiek]]
[[Categorie: Mensen]]
[[Categorie: Burgemeesters]]
[[Categorie: Burgemeesters van Waalwijk]]

{{DEFAULTSORT: Teijssen, Johannes Lambertus Petrus Maria}}

Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen

2025-11-11T21:23:07Z

Ineke:

Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen

2025-11-11T21:22:16Z

Ineke:

{{Infobox persoon
| kop = Johannes L.P.M. Teijssen
| afbeelding = teyssen.jpg
| onderschrift = Collectie [[GAW]]
| voornamen = Johannes Lambertus Petrus Maria
| roepnaam = Jan
| tussenvoegsels =
| achternaam = Teijssen
| geboortedatum = 25-05-1910
| geboorteplaats = Druten
| overlijdensdatum = 19-07-1980
| overlijdensplaats = Waalwijk
| beroepen = Burgemeester
}}
'''Johannes Lambertus Petrus Maria Teijssen''' (Druten, 25 mei 1910 – Waalwijk, 19 juli 1980) was burgemeester van Waalwijk van 16 maart 1952 (K.B. 6 maart 1952 nr. 10) tot 1 juli 1975.

Traditiegetrouw genoot ook burgemeester Teijssen bij zijn installatie een grootse ontvangst. Teijssen, afkomstig uit het Haagje van Maas en Waal, volgde een gedegen ambtelijke opleiding en deed zijn ervaring op in de gemeenten Escharen (Grave), Bakel en Milheeze, Groesbeek en Oudenbosch. In de laatste gemeente waar hij vanaf 1 maart 1934 tot zijn benoeming tot burgemeester van Waalwijk werkzaam was, bekleedde hij achtereenvolgens de functies van commies ter secretarie, gemeentesecretaris en het ambt van burgemeester (van 15 juni 1942 tot 15 maart 1952). Het was hem gegeven, mede dankzij de hem toegewezen ruime portefeuille (financiën, ruimtelijke ordening, onderwijs, industrialisatie en ten dele ook grondbedrijf en voorlichting) en zijn bestuurlijke kwaliteiten een aantal in het oog springende zaken te realiseren. De omstandigheden daartoe waren aanwezig. Een grote achterstand in woningbouw diende te worden ingehaald en voor de industrie moesten voorwaarden worden geschapen tot opbouw en bloei. Enkele grote bestemmingsplannen, te weten [[Bloemenoord]], [[Laageinde]], [[Zanddonk]] en [[Meerdijk]] werden de plaatsen voor de broodnodige woningbouw, terwijl de industrieterreinen Zanddonk en het haventerrein de vestiging van bedrijven mogelijk maakte. Die stormachtige ontwikkelingen hadden wel tot gevolg dat bepaalde beeldvormende elementen (monumenten) in de plaats verdwenen.

De modernisering van de haven met de doorsteek naar de [[Bergse Maas]] was opvallend. Een cityplan kwam mede door zijn toedoen tot stand. De bouw van [[De Leest]] vormde de eerste aanzet tot die uitvoering. Een rioleringsstelsel annex waterzuiveringssysteem werd gerealiseerd. Gunstige voorwaarden werden geschapen voor de scholenbouw voor lager en voortgezet onderwijs. Een nieuw [[politiebureau]] kwam gereed. De [[Maasroute]] werd aangelegd, maar de [[spoorlijn Waalwijk-’s-Hertogenbosch]] kon niet worden gereactiveerd. Door zijn politieke functies, zowel als lid van de Provinciale Staten (1958-1976), als van de Eerste Kamer der Staten Generaal (1959-1980) was hij in staat Waalwijk te promoten. Landelijk was hij hoofdbestuurder van A.R.K.A. en hoofdredacteur van het weekblad van die ambtenarenvereniging. Een aantal jaren was hij voorzitter van de stichting Het Brabants Orkest en eveneens op provinciaal niveau voorzitter van het I.Z.A. (ziekenfonds voor ambtenaren). Hij was lid van het Benelux-parlement en commissaris van de N.V. PNEM en de Koninklijke Nederlandse Heijde Maatschappij. Plaatselijk vervulde hij nog de voorzittersfuncties van het [[Sint Nicolaas Ziekenhuis]], de [[Vakschool voor de Leder- en Schoenindustrie|Middelbare Vakschool voor de Schoen- en Lederindustrie]], de [[Levensschool]] en die van het [[Stadsgewest Waalwijk]] (1965-1975). Zijn werk, omvangrijk voor plaats, provincie, land en daarbuiten, werd bekroond met de onderscheidingen Officier in de Orde van de Nederlandse Leeuw, Ridder in de Orde van de Heilige Gregorius, de Erepenning van de provincie Noord-Brabant (1980) en Commandeur in de Kroonorde van België.

Vond de viering van zijn twaalfeneenhalfjarig burgemeesterschap nog plaats op traditionele wijze, zijn afscheid, 23 jaar na zijn benoeming, speelde zich in hoofdzaak spontaan en met grote waardering voor zijn veerkrachtige en energieke persoonlijkheid af in De Leest. Een welzijnsmarkt en een avondconcert vormden een aanvullende omlijsting. Geen zoals eerder grootse festiviteiten. Bij zijn begrafenis was de kerk vol. Hij was niet vergeten.

{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi
| lijst = [[:Categorie:Burgemeesters van Waalwijk|Burgemeester van Waalwijk]] 1952 - 1975
| vorige = [[Robert Joseph Johan Lambooy|Robert Lambooy]]
| volgende = [[Johannes Waltherus Cornelius van Casteren|Jan van Casteren]]
}}
{{EindOpvolging}}

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
De oorspronkelijke tekst van dit artikel is met toestemming van auteur Jan Rosendaal overgenomen uit: 'Honderdtachtig jaar burgemeesters in Waalwijk, Baardwijk en Besoijen', ''[[De Klopkei]]'' (14e jaargang, 3e kwartaal 1990) blz. 33.
}}

[[Categorie: Bestuur en politiek]]
[[Categorie: Mensen]]
[[Categorie: Burgemeesters]]
[[Categorie: Burgemeesters van Waalwijk]]

{{DEFAULTSORT: Teijssen, Johannes Lambertus Petrus Maria}}

Sjabloon:Homepage projecten

2025-11-10T20:00:48Z

Ineke:

<big>Projecten</big>

Aan de volgende onderdelen wordt hard gewerkt, maar we kunnen jouw hulp daarbij goed gebruiken:

*[[Help:Project_voetbalverenigingen|Voetbalverenigingen]]

*[[Help:Project_kroegentocht|Kroegentocht]]

En natuurlijk is er nog genoeg ander werk te doen!

[[Help:Werklijst|Bekijk de werklijst]]

[[Help:Vrijwilligersoproep|Lees meer informatie over meehelpen]]

Sjabloon:Homepage projecten

2025-11-10T19:58:59Z

Ineke:

Sjabloon:Homepage projecten

2025-11-10T19:58:48Z

Ineke:

Help:Vrijwilligersoproep

2025-11-10T19:48:56Z

Ineke:

WaalwijkWiki, een initiatief van heemkundekring De Erstelinghe in Waalwijk, is de online encyclopedie over de geschiedenis van Waalwijk, met artikelen over burgemeesters en molenaars, scholen en café's, straten en een brandweerwagen. En nog véél meer!

WaalwijkWiki geeft artikelen uit het archief van bijvoorbeeld ons tijdschrift [[De Klopkei]] een tweede leven en biedt bovendien ruimte voor nieuw onderzoek. Online, dus door iedereen, altijd en overal te raadplegen. En makkelijk aan te vullen en te verbeteren. Denk ook aan de mogelijkheden voor scholieren en studenten.

Bij het vullen van deze encyclopedie kunnen we best wat handjes extra gebruiken. U kunt denken aan:

* samenvatten van artikelen tot korte stukjes voor in WaalwijkWiki;
* verzamelen van gegevens over bijvoorbeeld voetbalverenigingen en café's;
* doen van onderzoek naar onderwerpen die u zelf wilt;
* aanvullen van artikelen op basis van bestaande literatuur en documentatie.

Eigenlijk is er dus voor iedereen wat wils. Helpt u mee? Neem contact met ons op en we zoeken samen naar wat u wilt doen en wat er mogelijk is.

Belangrijk: u heeft géén technische kennis nodig om in WaalwijkWiki te kunnen werken. En al onze vrijwilligers krijgen een duidelijke uitleg. Enige vereiste is belangstelling voor de Waalwijkse geschiedenis en de wil om samen met ons een mooie, online informatiebron te laten groeien.

Ons e-mailadres: [mailto:waalwijkwiki@erstelinghe.nl waalwijkwiki@erstelinghe.nl]

Hopelijk horen we van u!

Met vriendelijke groet,

Redactie WaalwijkWiki

Bestand:Zoveel Verhalen.jpg

2025-11-10T14:44:16Z

Ineke: Omslag Zoveel Verhalen. Oorlogsslachtoffers in Sprang-Capelle, Waalwijk en Waspik

== Beschrijving ==
Omslag Zoveel Verhalen. Oorlogsslachtoffers in Sprang-Capelle, Waalwijk en Waspik

Zoveel Verhalen

2025-11-10T14:39:32Z

Ineke: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{Infobox publicatie | kop = Zoveel Verhalen | afbeelding = Zoveel_Verhalen.jpg | onderschrift = Oorlogsslachtoffers in Sprang-Capelle, Waalwijk en Waspik | volledige titel = Zoveel Verhalen | auteurs = Redactie: Jack Didden en Mariska Heijmans | uitgaveplaats = Drunen | uitgavejaar = 2020 | isbn = 978-90-830406-1-5 }} '''Zoveel Verhalen''' bevat de levensverhalen van de bijna honderdvijftig oorlogsslachtoffers ui…'

{{Infobox publicatie
| kop = Zoveel Verhalen
| afbeelding = Zoveel_Verhalen.jpg
| onderschrift = Oorlogsslachtoffers in Sprang-Capelle, Waalwijk en Waspik
| volledige titel = Zoveel Verhalen
| auteurs = Redactie: Jack Didden en Mariska Heijmans
| uitgaveplaats = Drunen
| uitgavejaar = 2020
| isbn = 978-90-830406-1-5
}}

'''Zoveel Verhalen''' bevat de levensverhalen van de bijna honderdvijftig oorlogsslachtoffers uit Sprang-Capelle, Waalwijk en Waspik. Het is de uitkomst van jaren onderzoek door de drie heemkundekringen uit de gemeente Waalwijk: heemkundevereniging Sprang-Capelle, heemkundekring De Erstelinghe uit Waalwijk en heemkundekring Op ’t Goede Spoor uit Waspik.

Het boek laat zien dat iedereen slachtoffer van de oorlog kan worden, want naast militairen en vermoorde Joden waren het voor het merendeel gewone burgers die om het leven kwamen tijdens de Tweede Wereldoorlog en de Politionele Acties in voormalig Nederlands-Indië.

Al deze verhalen zijn hartverscheurend, maar ze laten vooral zien dat in gewapende conflicten de burgerbevolking het meest te lijden heeft.
Dit boek wil een monument zijn en een garantie dat de verhalen van deze oorlogsslachtoffers ook in de toekomst niet vergeten worden.

[[Categorie: Geschiedenis]]
[[Categorie: Publicaties]]
[[Categorie: Tweede Wereldoorlog]]

Sjabloon:Infobox publicatie

2025-11-10T14:35:02Z

Ineke:

{{Infobox generiek
| bgcolor = #ffffc0
| kop = {{{kop|}}}
| image = {{{afbeelding|}}}
| caption = {{{onderschrift|}}}
| imagewidth = {{{afbeeldingbreedte|}}}
| noimage = {{Afbeelding gewenst}}
| kop1 = Publicatiegegevens
| head1_1 = Titel | item1_1 = {{{volledige titel|}}}
| head1_2 = Auteur(s) | item1_2 = {{{auteurs|}}}
| head1_3 = Uitgave | item1_3 = {{{uitgaveplaats|}}} {{{uitgavejaar|}}}
| head1_4 = ISBN | item1_4 = {{{isbn|}}}
}}<noinclude>{{sjablooninfo|1=
<pre>{{Infobox publicatie
| kop =
| afbeelding =
| onderschrift =
| volledige titel =
| auteurs =
| uitgaveplaats =
| uitgavejaar =
| isbn =
}}</pre>

== Afwijkend afbeeldingformaat ==
Wanneer een afbeelding heel erg klein is of erg smal en lang kan het lelijk zijn om de afbeelding op normaal formaat te tonen. '''Bij wijze van uitzondering''' kan er dan voor dit ene geval een breedte ingesteld worden door gebruik te maken van de volgende parameter:
<pre>| afbeeldingbreedte = </pre>

== Gebruikt sjabloon ==
* [[Sjabloon:Afbeelding gewenst]]

}}
[[Categorie:WaalwijkWiki:Sjablonen infobox|publicatie]]
</noinclude>

Sjabloon:Infobox publicatie

2025-11-10T14:32:34Z

Ineke:

{{Infobox generiek
| bgcolor = #A8E6E2
| kop = {{{kop|}}}
| image = {{{afbeelding|}}}
| caption = {{{onderschrift|}}}
| imagewidth = {{{afbeeldingbreedte|}}}
| noimage = {{Afbeelding gewenst}}
| kop1 = Publicatiegegevens
| head1_1 = Titel | item1_1 = {{{volledige titel|}}}
| head1_2 = Auteur(s) | item1_2 = {{{auteurs|}}}
| head1_3 = Uitgave | item1_3 = {{{uitgaveplaats|}}} {{{uitgavejaar|}}}
| head1_4 = ISBN | item1_4 = {{{isbn|}}}
}}<noinclude>{{sjablooninfo|1=
<pre>{{Infobox publicatie
| kop =
| afbeelding =
| onderschrift =
| volledige titel =
| auteurs =
| uitgaveplaats =
| uitgavejaar =
| isbn =
}}</pre>

== Afwijkend afbeeldingformaat ==
Wanneer een afbeelding heel erg klein is of erg smal en lang kan het lelijk zijn om de afbeelding op normaal formaat te tonen. '''Bij wijze van uitzondering''' kan er dan voor dit ene geval een breedte ingesteld worden door gebruik te maken van de volgende parameter:
<pre>| afbeeldingbreedte = </pre>

== Gebruikt sjabloon ==
* [[Sjabloon:Afbeelding gewenst]]

}}
[[Categorie:WaalwijkWiki:Sjablonen infobox|publicatie]]
</noinclude>

Antonius Laurentius Gosuinus van Gils

2025-11-05T22:05:51Z

Ineke:

{{Infobox persoon
| kop = Antonius L.G. van Gils
| afbeelding =15433 ALG van Gils.jpg
| onderschrift = Collectie Gemeentearchief Waalwijk
| volledige naam = Antonius Laurentius Gosuinus van Gils
| geboortedatum = 27 februari 1843
| geboorteplaats = Waalwijk
| overlijdensdatum = 5 juni 1915
| overlijdensplaats = Udenhout
| beroepen = huisarts
}}
'''Antonius Laurentius Gosuinus van Gils''' (Waalwijk, 27 februari 1843 – Udenhout, 5 juni 1915) was huisarts in Waalwijk van 1870 tot 1912.

Antonius Laurentius Gosuinus van Gils werd geboren in Waalwijk op 27 februari 1843 als zoon van apotheker Petrus Josephus van Gils en diens echtgenote Lucia Zijlmans. Na onder andere gestudeerd te hebben bij de uit Tilburg afkomstige Prof. F.C. Donders, tot wiens beste leerlingen hij gerekend kon worden, legde hij op 1 oktober 1869 in Utrecht met goed gevolg het artsexamen af. Op 19 februari 1870 promoveerde hij tot doctor. De titel van zijn dissertatie luidde: ‘Bijdrage tot de behandeling van sommige gebreken van de oogleden.’

Na zijn promotie keerde hij terug naar de Langstraat en vestigde zich als huisarts in Waalwijk. Hij trad daarmee in de voetsporen van zijn grootvader Jan Baptist van Gils (1764-1812), die hier geneesheer was van 1790 tot 1812.
Op 10 mei 1870 trouwde Van Gils met [[Fredericus A.D. van der Klokken|burgemeestersdochter]] Wilhelmina Maria Elisabeth van der Klokken (1843 – 1917). Na het vertrek van haar vader naar Grave in 1885, vestigde het gezin zich in de [[Grotestraat 206|voormalige burgemeesterswoning]].
Direct na zijn aankomst in Waalwijk, op 4 mei 1870, werd Dr. van Gils al benoemd tot officier van gezondheid van de Waalwijksche Schutterij. Later werd hij ook spoorwegarts genoemd.
In 1907 nam hij ontslag als officier bij de Schutterij en ontving het ereteken ‘''tot beloning van eervolle langdurige werkelijke dienst''.’ Hij had er toen 37 jaar actieve dienst op zitten.

Rond dezelfde tijd kwam [[Johan Baptist Franciscus van Gils|zoon Jan]] hem in de praktijk assisteren, zodat Van Gils Senior na bijna 43 jaar in 1912 met een gerust hart afscheid van Waalwijk en zijn patiënten kon nemen om in Udenhout van zijn welverdiende rust te gaan genieten. Op uiterlijk eerbetoon was hij niet gesteld, maar, zo schreef [[De Echo van het Zuiden]] bij die gelegenheid: ‘''Des te eervoller gedenkteken is hem opgericht in het hart der Waalwijksche burgerij: zij acht zijn kunde, waardeert zijn hulpvaardigheid en eerbiedigt zijn onkreukbare trouw.’'' Toch ontkwam de dokter ditmaal niet aan een stoffelijk huldeblijk. Na de aankondiging van zijn vertrek uit de gemeente, vormde zich een speciaal comité dat een collecte hield onder de oud-patiënten. In mei 1913 bleek voor de geliefde dokter een bronzen borstbeeld van de beroemde Franse geneesheer A. Paré (vervaardigd door E. Picaud) aangekocht te zijn. Het stond op dat moment tentoongesteld in de vitrine van [[Theo van Delft]].

Onderdeel van het beeld was een opengeslagen boek. Op de ene bladzijde stond de tekst ''Je le pansay'' en op de andere ''Dieu le guérit'' (Ik heb hem verbonden, God genas hem).
Op de rand van het rood marmeren voetstuk, dat steunde op een dito zuil, was een koperen plaatje aangebracht met de tekst:

''Aan Dr. A.L.G. van Gils ''
''Oud-Patienten ''
''Waalwijk, mei 1913 ''

Daarnaast werd nog een prachtig uitgevoerd album aangeboden met de gekalligrafeerde namen van allen die aan het cadeau hadden bijgedragen.

Dr. van Gils overleed te Udenhout op 5 juni 1915.

Het hem door zijn oud-patiënten geschonken beeld en het bijbehorende album zijn later in het bezit gekomen van zijn zoon Dr. Jan van Gils. Toen die op 3 maart 1945 bij het bombardement op Bezuidenhout in Den Haag om het leven kwam, werd het beeld in puin aangetroffen. Het album is door diens weduwe geschonken aan de Koninklijke Bibliotheek en is daar voor belangstellenden in te zien.

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
*[[De Echo van het Zuiden]], 20 oktober 1909, 28 september 1912 en 11 mei 1913.
*Verslag van de staat der hooge middelbare en lagere scholen in het Koningrijk der Nederlanden over 1871.
*Nieuws van de dag, 4 mei 1870 en 6 augustus 1907.
*[[SALHA]], Collectie historisch werkmateriaal, Genealogische gegevens betreffende de families Van Gils en Van den Bergh, 1896-2006.
}}

{{DEFAULTSORT: Gils, Antonius L.G. van}}

[[Categorie:Mensen]]
[[Categorie:Huisartsen]]
[[Categorie: Zorg en welzijn]]

Lijst van biljartverenigingen in Waalwijk

2025-11-02T09:48:20Z

Ineke:

Klik op de kolomkoppen om de lijst te sorteren.

{| class="wikitable sortable" border="1" cellspacing="0" cellpadding="2" style="border-collapse:collapse; margin: 2em 0;"
|-
!|Naam
!|Naam voluit
!|Accommodatie
!|Opgericht
!|Bijzonderheden
|-
|Amstel|| Recreanten Biljartvereniging De Amstel||||||
|-
|Antoniushof|| Recreanten Biljartvereniging Antoniushof||||||
|-
|Blyde Incomste|| Recreanten Biljartvereniging De Blyde Incomste||||||
|-
|Brandt||Van den Brandt||||||
|-
| B.V.W.G.||||||||
|-
|Carambole||Biljartvereniging Carambole||||||
|-
|D.V.O.||Door Vrienden Opgericht||||||
|-
|E.B.B.||Eerste Baardwijkse Biljartclub||Café ’t Vosje||1926||voortzetting van ‘Ons Genoegen’ (II), naam gewijzigd in 1932.
|-
|Excelsior||Biljartvereniging Excelsior|| Café City||1935||
|-
|Gouden Keu||Biljartvereniging De Gouden Keu||||||
|-
|Hartelijkheid is troef||Recreanten Biljartvereniging Hartelijkheid is troef||||
|-
|H.B.S.||Het Bandenspel||Café van Helvoirt, Putstraat||
|-
|H.K.B.||Het Kleine Biljart||Café Jan Wingels||||
|-
|Hofstede||||Sportcafé R.K.C.||1995||
|-
|J.B.C.W.|| Jeugd Biljart Club Waalwijk||||1966||
|-
|Karrewiel||||||||
|-
|Keesje||||Romantica||
|-
|Mingo||||Herberg Corn. Van Herpt (Baardwijk)||1894||
|-
|Molenvliet| Recreanten Biljartvereniging De Molenvliet||||||
|-
|NAO||Na Arbeid Ontspanning||Café Kroot, N.Parallelweg||1935||
|-
|Nooit Volleerd||||Café L. van Cromvoirt||1929||
|-
|Ons genoegen (I)||||Café Kemperman||1922||
|-
|Ons genoegen (II)||||Café ’t Vosje||1926||naam in 1932 gewijzigd in E.B.B.
|-
|O.O.G.||Ons Onderling Genoegen|| Café het Hoefijzer||1944||
|-
|Snoekske|Biljartvereniging ’t Snoekske||Café ’t Snoekse||||
|-
|Spel en vriendschap||||Hotel Verwiel||1929||
|-
|Steeds Vooruit||BSV Steeds Vooruit|| Café Ad van Cromvoirt Nrd.Parallelweg||1950||
|-
|UTEL||||Café W. van Helvoirt||1927||
|-
|Vosje||||||||
|-
|Waalwijk|| Recreanten Biljart Club Waalwijk||||||
|-
|W.B.C.||Waalwijkse Biljart Club||Café Van Berkel||1921||
|-
|W.Z.U.||Damesbiljartvereniging Wij Zijn Uit||Café J. Brok||1978||
|-
|Zwaantje, ‘t||||Café ’t Zwaantje||1939||
|-

{{DEFAULTSORT: Biljartverenigingen in Waalwijk, Lijst van}}

[[Categorie: Sport en vrije tijd]]
[[Categorie: Kaarten en lijsten]]
[[Categorie: Lijsten]]
[[Categorie: Biljarten]]

Vakschool voor de Leder- en Schoenindustrie

2025-11-01T22:27:02Z

Ineke:

[[Bestand:ACWWK494 vakschool.jpg|300 px|rechts|thumb|Foto [[SALHA]] nr.WAA83012.]]

De '''Vakschool voor de Leder- en Schoenindustrie''' aan de Mr. van Coothstraat opende haar deuren op 2 november 1914 en werd gesloten op 1 augustus 1975. Het gelijktijdig opgerichte en aan de school verbonden 'Proefstation,' later [[Lederinstituut T.N.O.]], vertrok in 1997 uit Waalwijk.

==Commissies==
Reeds in 1901 werd in de afdeling Waalwijk, Baardwijk en Besoijen van de Algemene Nederlandse Bond van Schoenfabrikanten het idee geopperd om een vakschool voor de schoenmakerij op te richten. In 1903 steeg het enthousiasme rond dit idee toen in Waalwijk een grote vaktentoonstelling gehouden werd. Vanuit de Bond van Schoenfabrikanten werd in 1904 een subcommissie opgericht voor onderzoek naar de oprichting van een vakschool. De commissie werd zonder resultaat opgeheven in januari 1905.

De gemeenteraad van Waalwijk richtte vervolgens op 30 januari 1906 de ‘Commissie voor de oprichting van een vakschool voor het schoenmakers- en leerlooiersbedrijf te Waalwijk’ op. Eerst dacht de commissie enkel een dagschool op te richten voor praktisch en theoretisch onderwijs in het schoen- en patroonmaken. Al snel kwam men tot de conclusie dat men grondiger te werk zou moeten gaan en ook een looiersschool zou moeten oprichten. De commissie werd uitgebreid met mensen uit de looierswereld en de leden brachten bezoeken aan instellingen in binnen- en buitenland, zoals de vakscholen te Wermelskirchen (Duitsland) en te Enschede. Hierop besloot men dat het wenselijk zou zijn een school op te richten voor theoretisch en praktisch onderwijs, voor schoenmakers en leerlooiers en met een technisch bureau voor onderzoek ten dienste van de industrie. De school moest volgens de commissie in Waalwijk gevestigd worden omdat Waalwijk al zeer lang het middelpunt van de lederindustrie vormde en bovendien aansloot bij de laatste ontwikkelingen. Waalwijk was ook centraal gelegen in de Langstraat en goed bereikbaar. Men wilde van de school bovendien een rijksschool maken. De gemeente zou moeten zorgen voor een terrein en een gebouw, het rijk zou het overige voor haar rekening nemen.

==Legaat==
De gemeenteraad van Waalwijk trok, dankzij het legaat van [[Mr. van Coothstraat|Mr. van Cooth]], een bedrag van fl. 40.000,-- uit. De regering voorzag op de staatsbegroting van 1910 een post van fl. 10.000,-- voor een ‘Rijksschool voor Leerlooiers en Schoenmakers te Waalwijk’ onder hoofdstuk V van Binnenlandse Zaken en een post van fl.25.000,-- voor ‘een Proefstation en Inlichtingendienst aan genoemde Rijksschool verbonden’ onder hoofdstuk X van Landbouw, Nijverheid en Handel. Bij Koninklijk Besluit van 7 juli 1910 stelde de regering een ‘Commissie van Advies voor de Rijksschool voor leerlooiers en schoenmakers met daaraan verbonden Proefstation en Voorlichtingsdienst ten bate van de lederindustrie’ in met als leden de burgemeester van Waalwijk en belangrijke personen uit de leder- en schoenindustrie. J.L. van Gijn, een scheikundig ingenieur, zou de eerste directeur van de rijksschool en van het proefstation worden.

==Gebouw==
De gemeente Waalwijk kocht een stuk grond in Mr. van Coothstraat en de regering keurde de bouwplannen voor een hoefijzervormig complex van gebouwen goed. Het frontgebouw zou dienen voor het proefstation en de directeurskamer, één zijvleugel voor het looierijgebouw en één zijvleugel voor de schoenmakerijen.
Op 2 november 1914 opende de looierijschool haar poorten. In de lokalen voor de schoenmakers zouden Belgische vluchtelingen een tijdelijk onderkomen vinden. Dit had tot gevolg dat de schoenmakersschool pas in september 1915 geopend werd. De oorlog had sowieso een grote invloed op het aantal leerlingen in de beginjaren, omdat vele patroonszoons en arbeiders gemobiliseerd waren.

[[Bestand:85797 interieur vakschool.jpg|200 px|links|thumb|Foto J. de Bont (Collectie SALHA).]]

==Lesprogramma==
Bij de oprichting waren er drie afdelingen van middelbaar niveau in de school: de lederbereiding, de machinale schoenfabricage en het handschoenmaken. De laatste afdeling kon niet behouden blijven en werd daarom in 1920 omgezet in wandelcursussen in het handschoenmaken. De dagcursus lederbereiding duurde één jaar en wilde een opleiding bieden voor bedrijfsleiders van lederfabrieken. De dagcursussen voor schoenmakers duurden twee jaar, één jaar voor het onderwerkmaken en één jaar voor het bovenwerkmaken. Ze waren bestemd voor de fabrikant, modelleur, werkmeesters en gezellen. Daarnaast bood men de mogelijkheid vier- tot zeswekelijkse cursussen in onderdelen van de lederbereiding en korte cursussen in onderdelen van de schoenmakerij te volgen. Het aanbod zou al snel uitgebreid worden, ook met avondcursussen (vanaf 1915) en wandelcursussen (vanaf 1918) en later met het leerlingenstelsel (vanaf 1957).

De avondcursussen werden ingericht voor lessen in zowel de looierij als de machinale schoenmakerij voor mensen die overdag werkten. Zowel jongens vanaf veertien jaar als oudere werknemers namen deel. Men wilde de gelegenheid geven ook lagere opleidingen te kunnen volgen aan de school. Die lessen vonden plaats in de winter omdat men dan ’s avonds niet laat werkte. Een wandelcursus hield in dat een leraar van de vakschool op locatie les ging geven aan gevestigde schoenmakerspatroons in de maatschoenmakerij. Het ging dus om wandelende of reizende leraren. De lessen werden gegeven in centra die voor de schoenmakerspatroons makkelijk te bereiken waren, aanvankelijk Haarlem, Utrecht en Zwolle. De eerste wandelende leraar was de heer Hoek. Deze cursussen waren van het begin af een groot succes.

[[Bestand:85799 interieur vakschool II.jpg|200 px|rechts|thumb|Foto J. de Bont (Collectie SALHA).]]

==Middelbare Vakschool==
In het schooljaar 1940/1941 werd de naam van de school omgezet in ‘Rijksvakschool voor de Leder- en Schoenindustrie.’ Deze naam deed de ‘werkingssfeer’ van het instituut, namelijk het opleiden van toekomstige leiders in de leder- en schoenindustrie, meer tot uiting komen.
In 1947 ontstond vervolgens het idee om van de rijksvakschool een middelbare nijverheidsschool te maken, zodat de school fysiek en organisatorisch aanzienlijk uitgebreid zou kunnen worden. Men wilde de cursus lederbereiding uitbreiden van één naar twee jaar en aan beide afdelingen meer vakken geven, vooral gericht op bedrijfsleiding, waar men in 1940 ook al duidelijk het accent opnieuw op wilde leggen.

Op 1 april 1948 zou de ‘Stichting Middelbare Vakschool voor de Leder- en Schoenindustrie’ in het leven geroepen worden die de school zou leiden. Deze bestond uit vertegenwoordigers uit de Vakgroepen Leder- en Schoenindustrie en afgevaardigden uit het gemeentebestuur. De stichting veranderde al in november in de ‘Stichting tot het geven van Nijverheidsonderwijs op het gebied van de Leder- en Schoenindustrie en daarmede verwante industrieën’ omdat naast de dagschool ook de avondschool en wandelcursussen onder de nieuwe stichting vielen en niet alle cursussen van middelbaar niveau waren. Per 1 september 1949 werd de rijksvakschool opgeheven en begon de nieuwe Middelbare Vakschool voor de Leder- en Schoenindustrie. De vanaf 1947 gemaakte plannen werden toen in praktijk gebracht.
De fysieke uitbreiding zou nog tot 1955 op zich laten wachten. Samen met de herdenking van het 40-jarig bestaan van de school werd toen de nieuwe vleugel van de afdeling lederbereiding opengesteld. Daarnaast kreeg men een nieuw lokaal voor looiproeven in samenwerking met het [[Lederinstituut T.N.O.]] en in 1958 werden nieuwe praktijkruimten voor de afdeling machinale schoenfabricage voltooid.

==M.T.S.==
Per 1 augustus 1968 werd de middelbare vakschool een school voor middelbaar beroepsonderwijs en viel zo onder het middelbaar technisch onderwijs; het werd een M.T.S. Nadien telde de school echter nog maar weinig leerlingen en reeds aan het einde van 1968 stelde zich de vraag of de school niet van concept zou moeten veranderen, ofwel door het aanbod in de school op gebied van de leder- en schoenindustrie uit te breiden en/of aan te passen, ofwel door een ruimer aanbod te bieden bijvoorbeeld door een afdeling werktuigbouwkunde of elektrotechniek. Zo zou de school een normale M.T.S. worden met meer algemene vakrichtingen.

Vanaf het einde van de jaren ’60 probeerde het bestuur, vaak in samenwerking met het bedrijfsleven, nog propaganda te voeren voor de school. Dit leidde achter niet tot een verantwoord leerlingenaantal. De avondschool werd al stopgezet per 1 oktober 1971 en het ministerie van Onderwijs en Wetenschappen verbood de school voor het schooljaar 1972/1973 nog eerste klassen te vormen. Als alternatief dacht men erover korte cursussen op technisch vlak in te richten of dagcursussen van enkele lessen per week voor leerlingen die praktisch werkzaam waren in de vakrichting. Dit alles ging onder andere wegens een gebrek aan leerlingen en aan financiën niet door. Uiteindelijk werden de poorten van de school op 1 augustus 1975 definitief gesloten. De sluiting had vooral te maken met het grote aantal bedrijfssluitingen in de schoen- en lederindustrie. Daarnaast kwamen ook steeds minder leerlingen vanuit het buitenland.
Een deel van de machines werd overgedragen aan het [[Nederlands Leder en Schoenen Museum]]. Andere delen van de inboedel werden verkocht of geschonken, bijvoorbeeld aan de Streekschool voor Beroepsbegeleidend Onderwijs in ’s-Hertogenbosch. Ook het Lederinstituut T.N.O., dat in het gebouw gevestigd bleef, nam bepaalde zaken over.

Het gebouw is sinds 1993 een [[Mr. van Coothstraat 55|gemeentelijk monument]].

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
----
De oorspronkelijke tekst van dit artikel is met toestemming van auteur Liesbeth Verwimp overgenomen uit: ‘Geschiedenis van de Middelbare Vakschool voor de Leder- en Schoenindustrie (M.V.L.S.) en van het Lederinstituut T.N.O.,’ ''De Klopkei'', 30e jaargang, 1e en 2e kwartaal 2006.
}}

[[Categorie: Schoenen en leder]]
[[Categorie: Opleidingen]]
[[Categorie: Onderwijs]]
[[Categorie: Gebouwen]]
[[Categorie: Scholen]]

Jos Groenen

2025-11-01T22:21:14Z

Ineke:

{{Infobox persoon
| kop =
| afbeelding = 70176 groenen.jpg
| onderschrift = [[SALHA]] fotonr. WAA70176
| voornamen = Adrianus Josephus
| roepnaam = Jos
| tussenvoegsels =
| achternaam = Groenen
| geboortedatum = 11-05-1884
| geboorteplaats = Waalwijk
| overlijdensdatum = 29-03-1959
| overlijdensplaats = Hamburg
| beroepen = Operazanger
}}
'''Adrianus Josephus (Jos) Groenen''' (Waalwijk, 11 mei 1884 – Hamburg, 29 maart 1959) was een operazanger van Waalwijkse komaf, die in geheel Europa triomfen vierde.

Als zoon van een [[Josephus Mathieu Groenen|schoenfabrikant]] was Jos voorbestemd om in zijn vaders voetsporen te treden. Samen met zijn broers zette hij na de dood van hun vader dan ook plichtsgetrouw het familiebedrijf voort, maar zijn hart lag bij de muziek. Al op jonge leeftijd was hij lid geworden van de [[Liedertafel Oefening en Vermaak]], waar zijn grote talent snel werd ontdekt. Zijn eerste solo-optreden vond plaats in juni 1903. Gestimuleerd door zijn muzikale Waalwijkse vrienden ging Jos op zangles bij Peter Kallenbach in 's-Hertogenbosch en vervolgde zijn studie daarna aan het Amsterdamsch Conservatorium, waar hij in 1908 met goed gevolg eindexamen deed.

Om zijn opleiding tot concertzanger te voltooien, vertrok Jos in 1911 naar Kiel, maar niet voordat hij met een speciale liederenavond afscheid had genomen van zijn Waalwijkse fans en de Liedertafel hem had benoemd tot erelid.

In 1913 trad hij in dienst bij het Mainzer Stadttheater en debuteerde daar in de opera ''De Vliegende Hollander''. Na een engagement in Wenen, verhuisde Jos in 1917 met zijn gezin naar Hamburg waar hij tot aan zijn pensioen verbonden zou blijven aan het toenmalige Stadttheater (nu Staatsoper). Hij gaf daarnaast gastvoorstellingen in diverse Nederlandse concertzalen maar zong ook de sterren van de hemel in Londen, Barcelona, Kopenhagen, Berlijn, Brussel, Antwerpen, Praag en diverse theaters in Frankrijk en Italië. Een gastoptreden in de opera van New York kon wegens de oorlog niet doorgaan; een uitnodiging om te komen zingen in Buenos Aires moest hij wegens verplichtingen elders afslaan.

Ondanks alle successen vergat deze wereldster zijn geboorteplaats niet. Zeer regelmatig trad hij geheel belangeloos in Waalwijk op. De opbrengst van die avonden was meestal bestemd voor een goed doel.

Het optreden in Hamburg op 4 maart 1945 staat officieel te boek als zijn laatste, maar zijn àllerlaatste concert vond echter plaats in de stad waar hij zijn eerste triomfen vierde. Op 13 mei 1947 verzorgde Jos Groenen samen met de Liedertafel Oefening en Vermaak namelijk nog een zeer druk bezochte opera-avond in Waalwijk. [[De Echo van het Zuiden]] stelde bij die gelegenheid vast dat ''de geweldige, warme baritonstem nog weinig van de jaren geleden had.''
{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
*De oorspronkelijke tekst van dit artikel is met toestemming van auteur Ineke van den Houdt-Swinkels gebaseerd op de biografie 'Jos Groenen, onze groote opera-zanger', ''[[De Klopkei]]'' (34e jaargang, 4e kwartaal 2010).
}}

[[Categorie: Mensen]]
[[Categorie: Kunst en cultuur]]
[[Categorie: Zangers]]
[[Categorie: Waalwijkers in het buitenland]]

{{DEFAULTSORT: Groenen, Adrianus Josephus}}

Raadhuis Waalwijk (Raadhuisplein)

2025-11-01T22:19:00Z

Ineke:

{{Infobox rijksmonument
| kop = Raadhuis Waalwijk (Raadhuisplein)
| afbeelding = Waalwijk - Raadhuisplein 2.jpg
| onderschrift = Foto Wikipedia/Michiel1972
| monumentsoort = Rijksmonument
| monumentnummer = 521817
| straatnaam = Raadhuisplein
| huisnummer = 2
| huisnummertoevoeging =
| oorspronkelijke functie = Bestuursgebouw
| bouwjaar = 1932
| architect = A.J. Kropholler
| datum besluit = 09-10-2001
}}
In haar vergadering van 30 januari 1931 keurde de gemeenteraad het tweede plan van architect A.J. Kropholler voor het nieuw te bouwen raadhuis goed en beëindigde daarmee de [[Raadhuiskwestie|raadhuiskwestie]], die in de jaren daarvoor veel stof had doen opwaaien.

De aanbesteding vond plaats op 27 maart 1931 en voor fl. 203.260,-- werd het werk nog dezelfde dag gegund aan de laagste inschrijver, de firma J. de Bonth-van Hulten uit Nieuwkuijk. De totale kosten inclusief verwarming en elektra bedroegen fl. 221.000, waar fl. 220.000 begroot was.

De bouw ging van start op 15 mei 1931 en op 18 juli 1931 legde mej. W. Moonen de symbolische eerste steen. Op 25 augustus 1931 werd in de hal van het nieuwe gebouw een gedenksteen met oorkonde ingemetseld door [[Eduardus Constantinus Josephus Moonen|burgemeester E.C.J. Moonen]] en op 18 januari 1932 werd het hoogste punt bereikt.

Op 20 oktober 1932 werd het gebouw in het bijzijn van een groot aantal genodigden officiëel geopend door de Commissaris van de Koningin in Noord-Brabant Mr. Dr. A.B.G.M. van Rijckevorsel. Na de openingshandeling brachten de schoolkinderen onder leiding van J.L. van Kempen en begeleid door muzikanten van de [[Harmonie St. Crispijn|harmonie St. Crispijn]] het speciaal voor de gelegenheid geschreven [[Feestlied ‘t Nieuwe Raadhuis|feestlied]] ten gehore.

Binnen 50 jaar bleek het raadhuis te klein geworden. De afdelingen Sociale Zaken, Burgerzaken, Welzijn en een onderafdeling van Gemeentewerken moesten elders ondergebracht worden en ook [[Raadhuisplein 5|politie]] en [[Brandweerkazerne|brandweer]] hadden al een nieuw onderkomen gekregen.

Eind jaren '70, begin jaren '80 begon de discussie rond uitbreidingsplannen nadrukkelijk vorm te krijgen. Daarbij spitste de discussie zich toe op een tweetal mogelijkheden te weten: 
1. concentratie van de ambtelijke diensten aan het Raadhuisplein, of 
2. de bouw van een stadskantoor aan de Taxandriaweg. 

Een belangrijke bijdrage tot de discussie is geleverd door [[Henk Heuverling|wethouder Henk Heuverling]] via zijn pennevrucht ‘De gemeente “thuis” in het centrum,’ uitmondend in een pleidooi voor handhaving en concentratie van de overheidsfuncties in het centrum middels uitbreiding van het gemeentehuis in westelijke richting, een optie die uiteindelijk ook door de gemeenteraad is gekozen.

In het programma van eisen voor de uitbreiding was opgenomen dat recht gedaan moest worden aan de creatie van Kropholler en dat de bebouwing van het Raadhuisplein in hoofdzaak onaangetast diende te blijven. Voor het ontwerp werden B&D Architecten te Oosterbeek geselecteerd.

Op 23 februari 1984 werden de plannen en het daarmee gemoeide krediet van fl. 8.900.000,= goedgekeurd door de gemeenteraad en de aanbesteding vond plaats op 2 juli 1984. De bouw werd gegund aan Bouw- en Aannemingsmaatschappij Korteweg B.V. te Breda; de firma Vissers B.V. uit Waalwijk kreeg de opdracht voor levering en plaatsing van sanitair en verwarming.

Bij de uitbreiding van het raadhuis werd de gesloten achterwand van de markthallen aan het Raadhuisplein opengewerkt met kolommen en bogen; de open zijde van de muziekkiosk werd gesloten met glas en bij de nieuwe raadszaal getrokken als publieke tribune

Burgemeester E. Göpfert van Unna, legde op 31 augustus 1984 de eerste steen voor de uitbreiding van het raadhuis. De gemeenteraad vergaderde op 30 januari 1986 voor de eerste maal in het nieuwe onderkomen en de officiële opening vond plaats op 30 april 1986.

In 2010 betrokken bestuurders en ambtenaren het nieuwe [[Stadhuis aan de Winterdijk]]. In een gedeelte van de uit 1986 daterende aanbouw is sinds januari 2013 de SLEM Masterclass voor schoenontwerpers gevestigd.

==Afbeeldingen==
<gallery>
Bestand: Raadhuis oorkonde.jpg|Burgemeester Moonen leest de oorkonde voor die hij enige ogenblikken later met een gedenksteen zal inmetselen in de hal van het nieuwe raadhuis, 25 augustus 1931 (SALHA, fotonr. WAA50023, foto Fotopersbureau Het Zuiden).
Bestand: Raadhuis bouw.jpg|Gezicht op de bouw van het raadhuis vanuit de toren van de St. Jan (SALHA, fotonr.WAA50033, foto Fotopersbureau Het Zuiden).
Bestand: Raadhuis groepsfoto.jpg|Groepsfoto ter gelegenheid van de opening van het nieuwe raadhuis, 22 oktober 1932 (SALHA, fotonr.WAA10292, foto A. Oudkerk).
</gallery>

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
*Sjef Vugts m.m.v. S. de Hoop, ‘Het raadhuis en Raadhuisplein,’ Waalwijk 1995.
*Joost Rosendaal, ‘De raadhuiskwestie. Klijnianen versus Krophollerianen (1929-1932), ''[[De Klopkei]]'' (10e jaargang, 1e kwartaal 1986).
}}

[[Categorie: Bestuur en politiek]]
[[Categorie: Raadhuizen]]
[[Categorie: Gebouwen]]
[[Categorie: Monumenten]]
[[Categorie: Rijksmonumenten]]

Bestand:Van Haren - Kantine.jpg

2025-11-01T22:15:25Z

Ineke: Foto Wikipedia/LeeGer

== Beschrijving ==
Foto Wikipedia/LeeGer

Hoogeinde 37

2025-11-01T22:12:45Z

Ineke:

{{Infobox rijksmonument
| kop = Hoogeinde 37
| afbeelding = Van Haren - Kantine.jpg
| onderschrift = Foto Wikipedia/LeeGer
| monumentsoort = Rijksmonument
| monumentnummer = 525776
| straatnaam = Hoogeinde
| huisnummer = 37
| huisnummertoevoeging =
| oorspronkelijke functie = Kantine schoenfabriek
| bouwjaar = 1939/1940
| architect = M. Blokdijk
| datum besluit = 09-10-2001
}}Het pand '''Hoogeinde 37''' is in 1939/1940 onder architecteur van M. Blokdijk gebouwd als ‘''Ontspanningsgebouw en Cantine voor de N.V. Ivo van Haren’s Schoenfabrieken''.’ Aannemer was de firma Van Mierlo.

Naast het grote [[Hoogeinde 35|fabrieksgebouw]] verscheen in de loop van 1940 (de vergunning werd afgegeven op 7 november 1939) een nieuwe kantine van 34 x 12,5 meter groot. De driebeukige hal van acht traveeën lang, waarvan de constructie bestaat uit ronde zuilen met paddestoelkapiteel, was met ‘''ineenschuifbare''’ deuren, in drieën verdeeld. Het eerste gedeelte was gereserveerd voor de ‘''arbeidsters'',’ de tweede ruimte was bestemd voor de mannelijke arbeiders en de derde voor het kantoorpersoneel. Ieder gedeelte had een eigen ingang en aparte toiletten.

De voorgevel bevat zeven smalle gebrandschilderde glas-in-loodramen, ontworpen door Louis de Swart, die in [[De Echo van het Zuiden]] als volgt omschreven werden:

{| class="wikitable"
|
Het hoofdraam drukt de gedachte ‘''Welvaart door Arbeid''’ uit. De genius van den Arbeid, een lichte, buitengewoon fraai gecomponeerde vrouwenfiguur tegen een fond van diepe blauwen en rooden met een fonkeling van lichtere gresailles ertusschen. Een indrukwekkend raam met toch een wemeling van subtiele schakeeringen. Dit hoofdraam wordt geflankeerd door twee ramen die als motieven hebben ‘''Beheersching der machines''’ en ‘''Mensch en techniek''’. Ze zijn iets zwaarder, dynamischer, zou ik het willen noemen. De beide mannenfiguren geheel in de diepe blauwe tint, welke domineert in alle glazen. Prachtig zijn ook de rooden en gouden.
De ramen 2 en 6 geven resp. een beeld van den ''Handel'' en de ''Administratie'', de ramen 1 en 7 van de ''Leerlooierijen'' en de ''Eigen Bouwonderneming''. Boven en onder dragen de ramen nog de wapens der elf provincies, terwijl het hoofdraam bekroond wordt door het wapen van Waalwijk.
|}

In verband met de oorlog werd de kantine in december 1940 zonder enig officiëel vertoon geopend en, met uitzondering van de schafttijd (van 12.30 tot 13.00 uur), meteen ter beschikking gesteld van het lager onderwijs in Baardwijk. In de jaren 50 gaf de directie aan het organiserend comité toestemming om er ‘Instuifavonden’ voor de jeugd te houden.

Sinds 2006 is de kantine showroom van FabriekNl.

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
*SALHA, Gemeentebestuur Waalwijk 1922-1966, bouwvergunningen.
*[[De Echo van het Zuiden]], 7 december 1940
*Monumentenregister Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed.
}}

[[Categorie: Gebouwen]]
[[Categorie: Rijksmonumenten]]

Hoogeinde 37

2025-11-01T22:10:28Z

Ineke:

{{Infobox rijksmonument
| kop = Hoogeinde 37
| afbeelding =
| onderschrift = Foto Wikipedia/LeeGer
| monumentsoort = Rijksmonument
| monumentnummer = 525776
| straatnaam = Hoogeinde
| huisnummer = 37
| huisnummertoevoeging =
| oorspronkelijke functie = Kantine schoenfabriek
| bouwjaar = 1939/1940
| architect = M. Blokdijk
| datum besluit = 09-10-2001
}}Het pand '''Hoogeinde 37''' is in 1939/1940 onder architecteur van M. Blokdijk gebouwd als ‘''Ontspanningsgebouw en Cantine voor de N.V. Ivo van Haren’s Schoenfabrieken''.’ Aannemer was de firma Van Mierlo.

Naast het grote [[Hoogeinde 35|fabrieksgebouw]] verscheen in de loop van 1940 (de vergunning werd afgegeven op 7 november 1939) een nieuwe kantine van 34 x 12,5 meter groot. De driebeukige hal van acht traveeën lang, waarvan de constructie bestaat uit ronde zuilen met paddestoelkapiteel, was met ‘''ineenschuifbare''’ deuren, in drieën verdeeld. Het eerste gedeelte was gereserveerd voor de ‘''arbeidsters'',’ de tweede ruimte was bestemd voor de mannelijke arbeiders en de derde voor het kantoorpersoneel. Ieder gedeelte had een eigen ingang en aparte toiletten.

De voorgevel bevat zeven smalle gebrandschilderde glas-in-loodramen, ontworpen door Louis de Swart, die in [[De Echo van het Zuiden]] als volgt omschreven werden:

{| class="wikitable"
|
Het hoofdraam drukt de gedachte ‘''Welvaart door Arbeid''’ uit. De genius van den Arbeid, een lichte, buitengewoon fraai gecomponeerde vrouwenfiguur tegen een fond van diepe blauwen en rooden met een fonkeling van lichtere gresailles ertusschen. Een indrukwekkend raam met toch een wemeling van subtiele schakeeringen. Dit hoofdraam wordt geflankeerd door twee ramen die als motieven hebben ‘''Beheersching der machines''’ en ‘''Mensch en techniek''’. Ze zijn iets zwaarder, dynamischer, zou ik het willen noemen. De beide mannenfiguren geheel in de diepe blauwe tint, welke domineert in alle glazen. Prachtig zijn ook de rooden en gouden.
De ramen 2 en 6 geven resp. een beeld van den ''Handel'' en de ''Administratie'', de ramen 1 en 7 van de ''Leerlooierijen'' en de ''Eigen Bouwonderneming''. Boven en onder dragen de ramen nog de wapens der elf provincies, terwijl het hoofdraam bekroond wordt door het wapen van Waalwijk.
|}

In verband met de oorlog werd de kantine in december 1940 zonder enig officiëel vertoon geopend en, met uitzondering van de schafttijd (van 12.30 tot 13.00 uur), meteen ter beschikking gesteld van het lager onderwijs in Baardwijk. In de jaren 50 gaf de directie aan het organiserend comité toestemming om er ‘Instuifavonden’ voor de jeugd te houden.

Sinds 2006 is de kantine showroom van FabriekNl.

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
*SALHA, Gemeentebestuur Waalwijk 1922-1966, bouwvergunningen.
*[[De Echo van het Zuiden]], 7 december 1940
*Monumentenregister Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed.
}}

[[Categorie: Gebouwen]]
[[Categorie: Rijksmonumenten]]

Hoogeinde 37

2025-11-01T22:08:06Z

Ineke:

Hoogeinde 37

2025-11-01T22:02:31Z

Ineke:

{{Infobox rijksmonument
| kop = Hoogeinde 37
| afbeelding = Van Haren-Kantine.jpg
| onderschrift = Foto Wikipedia/LeeGer
| monumentsoort = Rijksmonument
| monumentnummer = 525776
| straatnaam = Hoogeinde
| huisnummer = 37
| huisnummertoevoeging =
| oorspronkelijke functie = Kantine schoenfabriek
| bouwjaar = 1939/1940
| architect = M. Blokdijk
| datum besluit = 09-10-2001
}}Het pand '''Hoogeinde 37''' is in 1939/1940 onder architecteur van M. Blokdijk gebouwd als ‘''Ontspanningsgebouw en Cantine voor de N.V. Ivo van Haren’s Schoenfabrieken''.’ Aannemer was de firma Van Mierlo.

Naast het grote [[Hoogeinde 35|fabrieksgebouw]] verscheen in de loop van 1940 (de vergunning werd afgegeven op 7 november 1939) een nieuwe kantine van 34 x 12,5 meter groot. De driebeukige hal van acht traveeën lang, waarvan de constructie bestaat uit ronde zuilen met paddestoelkapiteel, was met ‘''ineenschuifbare''’ deuren, in drieën verdeeld. Het eerste gedeelte was gereserveerd voor de ‘''arbeidsters'',’ de tweede ruimte was bestemd voor de mannelijke arbeiders en de derde voor het kantoorpersoneel. Ieder gedeelte had een eigen ingang en aparte toiletten.

De voorgevel bevat zeven smalle gebrandschilderde glas-in-loodramen, ontworpen door Louis de Swart, die in [[De Echo van het Zuiden]] als volgt omschreven werden:

{| class="wikitable"
|
Het hoofdraam drukt de gedachte ‘''Welvaart door Arbeid''’ uit. De genius van den Arbeid, een lichte, buitengewoon fraai gecomponeerde vrouwenfiguur tegen een fond van diepe blauwen en rooden met een fonkeling van lichtere gresailles ertusschen. Een indrukwekkend raam met toch een wemeling van subtiele schakeeringen. Dit hoofdraam wordt geflankeerd door twee ramen die als motieven hebben ‘''Beheersching der machines''’ en ‘''Mensch en techniek''’. Ze zijn iets zwaarder, dynamischer, zou ik het willen noemen. De beide mannenfiguren geheel in de diepe blauwe tint, welke domineert in alle glazen. Prachtig zijn ook de rooden en gouden.
De ramen 2 en 6 geven resp. een beeld van den ''Handel'' en de ''Administratie'', de ramen 1 en 7 van de ''Leerlooierijen'' en de ''Eigen Bouwonderneming''. Boven en onder dragen de ramen nog de wapens der elf provincies, terwijl het hoofdraam bekroond wordt door het wapen van Waalwijk.
|}

In verband met de oorlog werd de kantine in december 1940 zonder enig officiëel vertoon geopend en, met uitzondering van de schafttijd (van 12.30 tot 13.00 uur), meteen ter beschikking gesteld van het lager onderwijs in Baardwijk. In de jaren 50 gaf de directie aan het organiserend comité toestemming om er ‘Instuifavonden’ voor de jeugd te houden.

Sinds 2006 is de kantine showroom van FabriekNl.

{{Appendix||2=
==Appendix==
===Bronnen===
*SALHA, Gemeentebestuur Waalwijk 1922-1966, bouwvergunningen.
*[[De Echo van het Zuiden]], 7 december 1940
*Monumentenregister Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed.
}}

[[Categorie: Gebouwen]]
[[Categorie: Rijksmonumenten]]

Hoogeinde 37

2025-11-01T22:00:53Z

Ineke:

De Klopkei

2025-11-01T21:55:39Z

Ineke:

{{Infobox publicatie
| kop = De Klopkei
| afbeelding = zomer in waalwijk.jpg
| onderschrift = Omslag De Klopkei, 34e jaargang, 2e kwartaal 2010
| volledige titel = De Klopkei
| auteurs =
| uitgaveplaats = Waalwijk
| uitgavejaar = 1977 - heden
| isbn = ISSN 0922-1158
}}

Maar liefst 49 jaargangen van het als kwartaalblad uitgegeven tijdschrift van heemkundekring De Erstelinghe staan borg voor een schat aan heemkundige informatie over Waalwijk, Baardwijk en Besoijen. Diverse auteurs belichten onderwerpen die variëren van archeologie tot volksgebruiken, van burgemeesters tot schoenmakers en van dijken tot wielen. Het aantal artikelen groeit nog elk kwartaal.

Zie voor meer informatie het repertorium, te downloaden via de website van heemkundekring ''[http://www.deerstelinghe.nl/ De Erstelinghe]'' .

{{DEFAULTSORT: Klopkei, De}}

[[Categorie: Geschiedenis]]
[[Categorie: Publicaties]]

Sjabloon:Homepage contact

2025-11-01T21:54:26Z

Ineke:

<big>Contact</big>

WaalwijkWiki is een initiatief van [http://www.deerstelinghe.nl heemkundekring De Erstelinghe]

Redactie: Heemkundekring De Erstelinghe

E-mail: [mailto:waalwijkwiki@erstelinghe.nl waalwijkwiki@erstelinghe.nl]

''De foto's op WaalwijkWiki zijn veelal afkomstig uit de collectie van het Streekarchief Langstraat Heusden Altena (SALHA). Kijk voor meer informatie op [http://www.salha.nl de website van het archief].''

Sjabloon:Homepage nieuws

2025-11-01T21:52:44Z

Ineke:

<big>In het nieuws</big>

''1 november 2025'' 
Slachthuis en Schippersmijn

[[Bestand: Slachthuis.jpg|thumb|75px|links]]

Onlangs is het in 1927 geopende slachthuis gesloopt om plaats te maken voor de nieuwe woonwijk Schippersmijn ''Foto A. Oudkerk (collectie SALHA, fotonr. WAA20153).''

>>[[Nieuwsarchief]]

Sjabloon:Homepage contact

2025-11-01T21:50:35Z

Ineke:

Sjabloon:Homepage contact

2025-11-01T21:48:13Z

Ineke:

Sjabloon:Homepage nieuws

2025-11-01T21:44:47Z

Ineke:

<big>In het nieuws</big>

''1 november 2025''
Slachthuis en Schippersmijn

[[Bestand: Slachthuis.jpg|thumb|75px|links]]

Onlangs is het in 1927 geopende slachthuis gesloopt om plaats te maken voor de nieuwe woonwijk Schippersmijn ''Foto A. Oudkerk (collectie SALHA, fotonr. WAA20153).''

>>[[Nieuwsarchief]]

Sjabloon:Homepage nieuws

2025-11-01T21:40:06Z

Ineke:

Bestand:Slachthuis.jpg

2025-11-01T21:38:48Z

Ineke: Foto A. Oudkerk (collectie SALHA, fotonr. WAA20153)

== Beschrijving ==
Foto A. Oudkerk (collectie SALHA, fotonr. WAA20153)

Nieuwsarchief

2025-11-01T20:34:01Z

Ineke:

''17 juli 2017'' - '''Nieuwe brouwerij''' 

In een oud pakhuis aan de Gedempte Haven opent Brouwerij Sint Crispijn binnenkort een stadsbrouwerij met proeflokaal. Lees hier meer over de vroegere [[:Categorie:Bierbrouwerijen|Waalwijkse brouwerijen]].

''13 april 2016'' 
'''Kunstmetselwerk Nijverheidsschool''' 
''(ook mozaïek Walewyc genoemd)''

[[Bestand: Kunstmetselwerk Nijverheidsschool.jpg|thumb|75px|links]]

Klik [[Kunstmetselwerk Nijverheidsschool|hier]] voor meer info.

''14 april 2015'' - '''Wandelpark 65''' 
Tussen 17 en 30 mei wordt het 65-jarig bestaan van het wandelpark met allerlei activiteiten gevierd. Zie voor het programma de website www.wandelparkwaalwijk.nl.

14 februari 2015 - Wim Ruska
Op 14 februari 2015 is judolegende Wim Ruska overleden. Ruska werd in 1973 in Waalwijk geëerd door carnavalsvereniging de Kaaischijters, die hem onderscheidden met de Vergulde Kaai.

''17 november 2014'' - Nieuwe mijlpaal: 500 artikelen online! 
En dat vieren we met de introductie van de nieuwe categorie ''dialect''. Met dank aan de familie mag de redactie van WaalwijkWiki een aantal van de door [[Bert Stevens]] verzamelde verhalen online zetten.
In de jaren ’70 van de 20e eeuw trok Bert met zijn bandrecorder door Waalwijk om verhalen in dialect op te nemen. Later zette hij deze op papier en dat resulteerde weer in de uitgave van de nog immer populaire bundels [[Koffie mee sekraai]] en [[Gère nog ’n bakske koffie mee sekraai]].

Het eerste verhaal op WaalwijkWiki gaat over een [[De nieuwe braandwirwaogen|nieuwe wagen voor de brandweer]], waarin ook de populaire agent van politie Martinus Didden, beter bekend als [[Den Did]] een rol speelt…

''9 juni 2014'' - Met dank aan het Brabants Dagblad, de familie Zijlmans en Jan Dalmaijer hebben weer 17 (!) oorlogsslachtoffers een gezicht gekregen op WaalwijkWiki.
Naar aanleiding van onze oproep in de krant van 30 april 2014, heeft de familie Zijlmans uit de collectie van hun vader [[Marinus Joannes Zijlmans|Rien]] onlangs een groot aantal bidprentjes van Waalwijkse oorlogsslachtoffers geschonken aan heemkundekring De Erstelinghe. Op een gedeelte van die prentjes was een portretfoto afgedrukt. Jan Dalmaijer stuurde ons via email een foto van zijn oom Jan (Jenno) Dalmaijer.

Bekijk de foto’s van de oorlogsslachtoffers [[Lijst van oorlogsslachtoffers in Waalwijk|hier]].
Heeft u nog een foto die in onze lijst ontbreekt? Neem dan contact op via [mailto:waalwijkwiki@erstelinghe.nl waalwijkwiki@erstelinghe.nl]

''30 april 2014'' - WaalwijkWiki in Brabants Dagblad. Journalist Kees Klijn sprak met Ineke van den Houdt over onze inspanningen om alle Waalwijkse [[Lijst van oorlogsslachtoffers in Waalwijk|oorlogsslachtoffers]] een gezicht te geven.

''1 februari 2014'' - Nieuwe mijlpaal: 400 artikelen online! Het 400e artikel op WaalwijkWiki gaat over [[Franciscus Wilhelmus van Liempt|Frans van Liempt]], vooral bekend als '''gemeentesecretaris''', maar ook wijnhandelaar en eigenaar van acht werkmanswoningen achter in zijn tuin. Die woningen vormden samen de [[Wijnstraat]], maar werden later veel bekender als de '''Leeuwenkuil'''. [[Franciscus Wilhelmus van Liempt|Lees verder over Van Liempt...]]

En om deze en alle andere 399 artikelen op WaalwijkWiki te kunnen vinden, hebben we op de homepage een extra duidelijke zoekfunctie geïntroduceerd.

''24 november 2013'' - Op donderdag 21 november heeft Stien & Okke haar deuren geopend in Waalwijk. In deze winkel vind je onder meeer vers gebrande noten, koffie en thee, geurige olijfolie en smaakvolle delicatessen. Stien & Okke is niet alleen gevestigd in een monumentaal pand (Grotestraat 247) maar ook de naam verwijst naar twee historische personen uit Waalwijks roemrijke verleden: [[Christina Cornelia van der Geld|Stien van der Geld]] en [[Adrianus van Delft]], bijgenaamd Okke de Spin en alom bekend om zijn 'snoepkraam'. De redactie van WaalwijkWiki wenst Stien & Okke veel succes!

''9 oktober 2013'' - WaalwijkWiki gaat samenwerken met [https://www.facebook.com/Jebenteenechtewollukseals Je bent een echte Wollukse als...] op Facebook! Afgelopen week is er overleg geweest tussen de initiatiefnemers van "Je bent een echte Wollukse als..." en WaalwijkWiki. Er is besloten vanaf de maand oktober te gaan samenwerken! Vanaf deze week zal er iedere zaterdag een statusupdate op Facebook komen met daarin een link naar WaalwijkWiki voor meer informatie over het onderwerp. Er zal gewerkt worden in thema's, het eerste thema waar we mee aan de slag gaan is "Bijzondere Waalwijkers".

''18 augustus 2013'' - Nieuwe mijlpaal: 300 artikelen online! Het 300e artikel op WaalwijkWiki gaat over [[Christianus Cornelius Naninck|Joep Naninck]], voorvechter van maatschappelijke vernieuwing, docent Engels, dichter, verzetswerker en hoofdredacteur van enkele Brabantse kranten. In Landgoed Driessen is een straat naar hem vernoemd. [[Christianus Cornelius Naninck|Lees verder...]]

''17 augustus 2013'' - We hebben een nieuwe homepage! Snel aan de slag, de nieuwste artikelen, wisselende foto's, onderwerpen in de kijker en natuurlijk het laatste nieuws. Hopelijk wordt het gebruiken van WaalwijkWiki hiermee nog eenvoudiger.

''5 augustus 2013'' - Een beeld, een boek en een bombardement. Naar aanleiding van artikelen op WaalwijkWiki over de arts [[Antonius Laurentius Gosuinus van Gils|Anton van Gils]] en zijn zoon, ook arts, [[Johan Baptist Franciscus van Gils|Jan van Gils]] schreef Erik Geleijns van de Koninklijke Bibliotheek een interessante blogpost over een geschonken borstbeeld, een gekalligrafeerd album en het bombardement op de Haagse wijk Bezuidenhout. [http://blog.kb.nl/collecties/moderne-handschriften/een-beeld-een-boek-en-een-bombardement Lees verder...]

''1 mei 2013'' - WaalwijkWiki in Brabants Dagblad

''8 april 2013'' - [http://www.wolluk.nl/index.php/2-ongecategoriseerd/241-waalwijkwiki WaalwijkWiki op Wolluk.nl]

''15 januari 2013'' - Start WaalwijkWiki

Sjabloon:Homepage nieuws

2025-11-01T20:32:39Z

Ineke:

<big>In het nieuws</big>

''1 november 2025''
Slachthuis en Schippersmijn

Onlangs is het in 1927 geopende slachthuis gesloopt om plaats te maken voor de nieuwe woonwijk Schippersmijn.

>>[[Nieuwsarchief]]

Nieuwsarchief

2025-11-01T20:30:51Z

Ineke:

''17 juli 2017'' - '''Nieuwe brouwerij''' 

In een oud pakhuis aan de Gedempte Haven opent Brouwerij Sint Crispijn binnenkort een stadsbrouwerij met proeflokaal. Lees hier meer over de vroegere Waalwijkse brouwerijen.

''13 april 2016'' 
'''Kunstmetselwerk Nijverheidsschool''' 
''(ook mozaïek Walewyc genoemd)''

[[Bestand: Kunstmetselwerk Nijverheidsschool.jpg|thumb|75px|links]]

Klik [[Kunstmetselwerk Nijverheidsschool|hier]] voor meer info.

''14 april 2015'' - '''Wandelpark 65''' 
Tussen 17 en 30 mei wordt het 65-jarig bestaan van het wandelpark met allerlei activiteiten gevierd. Zie voor het programma de website www.wandelparkwaalwijk.nl.

14 februari 2015 - Wim Ruska
Op 14 februari 2015 is judolegende Wim Ruska overleden. Ruska werd in 1973 in Waalwijk geëerd door carnavalsvereniging de Kaaischijters, die hem onderscheidden met de Vergulde Kaai.

''17 november 2014'' - Nieuwe mijlpaal: 500 artikelen online! 
En dat vieren we met de introductie van de nieuwe categorie ''dialect''. Met dank aan de familie mag de redactie van WaalwijkWiki een aantal van de door [[Bert Stevens]] verzamelde verhalen online zetten.
In de jaren ’70 van de 20e eeuw trok Bert met zijn bandrecorder door Waalwijk om verhalen in dialect op te nemen. Later zette hij deze op papier en dat resulteerde weer in de uitgave van de nog immer populaire bundels [[Koffie mee sekraai]] en [[Gère nog ’n bakske koffie mee sekraai]].

Het eerste verhaal op WaalwijkWiki gaat over een [[De nieuwe braandwirwaogen|nieuwe wagen voor de brandweer]], waarin ook de populaire agent van politie Martinus Didden, beter bekend als [[Den Did]] een rol speelt…

''9 juni 2014'' - Met dank aan het Brabants Dagblad, de familie Zijlmans en Jan Dalmaijer hebben weer 17 (!) oorlogsslachtoffers een gezicht gekregen op WaalwijkWiki.
Naar aanleiding van onze oproep in de krant van 30 april 2014, heeft de familie Zijlmans uit de collectie van hun vader [[Marinus Joannes Zijlmans|Rien]] onlangs een groot aantal bidprentjes van Waalwijkse oorlogsslachtoffers geschonken aan heemkundekring De Erstelinghe. Op een gedeelte van die prentjes was een portretfoto afgedrukt. Jan Dalmaijer stuurde ons via email een foto van zijn oom Jan (Jenno) Dalmaijer.

Bekijk de foto’s van de oorlogsslachtoffers [[Lijst van oorlogsslachtoffers in Waalwijk|hier]].
Heeft u nog een foto die in onze lijst ontbreekt? Neem dan contact op via [mailto:waalwijkwiki@erstelinghe.nl waalwijkwiki@erstelinghe.nl]

''30 april 2014'' - WaalwijkWiki in Brabants Dagblad. Journalist Kees Klijn sprak met Ineke van den Houdt over onze inspanningen om alle Waalwijkse [[Lijst van oorlogsslachtoffers in Waalwijk|oorlogsslachtoffers]] een gezicht te geven.

''1 februari 2014'' - Nieuwe mijlpaal: 400 artikelen online! Het 400e artikel op WaalwijkWiki gaat over [[Franciscus Wilhelmus van Liempt|Frans van Liempt]], vooral bekend als '''gemeentesecretaris''', maar ook wijnhandelaar en eigenaar van acht werkmanswoningen achter in zijn tuin. Die woningen vormden samen de [[Wijnstraat]], maar werden later veel bekender als de '''Leeuwenkuil'''. [[Franciscus Wilhelmus van Liempt|Lees verder over Van Liempt...]]

En om deze en alle andere 399 artikelen op WaalwijkWiki te kunnen vinden, hebben we op de homepage een extra duidelijke zoekfunctie geïntroduceerd.

''24 november 2013'' - Op donderdag 21 november heeft Stien & Okke haar deuren geopend in Waalwijk. In deze winkel vind je onder meeer vers gebrande noten, koffie en thee, geurige olijfolie en smaakvolle delicatessen. Stien & Okke is niet alleen gevestigd in een monumentaal pand (Grotestraat 247) maar ook de naam verwijst naar twee historische personen uit Waalwijks roemrijke verleden: [[Christina Cornelia van der Geld|Stien van der Geld]] en [[Adrianus van Delft]], bijgenaamd Okke de Spin en alom bekend om zijn 'snoepkraam'. De redactie van WaalwijkWiki wenst Stien & Okke veel succes!

''9 oktober 2013'' - WaalwijkWiki gaat samenwerken met [https://www.facebook.com/Jebenteenechtewollukseals Je bent een echte Wollukse als...] op Facebook! Afgelopen week is er overleg geweest tussen de initiatiefnemers van "Je bent een echte Wollukse als..." en WaalwijkWiki. Er is besloten vanaf de maand oktober te gaan samenwerken! Vanaf deze week zal er iedere zaterdag een statusupdate op Facebook komen met daarin een link naar WaalwijkWiki voor meer informatie over het onderwerp. Er zal gewerkt worden in thema's, het eerste thema waar we mee aan de slag gaan is "Bijzondere Waalwijkers".

''18 augustus 2013'' - Nieuwe mijlpaal: 300 artikelen online! Het 300e artikel op WaalwijkWiki gaat over [[Christianus Cornelius Naninck|Joep Naninck]], voorvechter van maatschappelijke vernieuwing, docent Engels, dichter, verzetswerker en hoofdredacteur van enkele Brabantse kranten. In Landgoed Driessen is een straat naar hem vernoemd. [[Christianus Cornelius Naninck|Lees verder...]]

''17 augustus 2013'' - We hebben een nieuwe homepage! Snel aan de slag, de nieuwste artikelen, wisselende foto's, onderwerpen in de kijker en natuurlijk het laatste nieuws. Hopelijk wordt het gebruiken van WaalwijkWiki hiermee nog eenvoudiger.

''5 augustus 2013'' - Een beeld, een boek en een bombardement. Naar aanleiding van artikelen op WaalwijkWiki over de arts [[Antonius Laurentius Gosuinus van Gils|Anton van Gils]] en zijn zoon, ook arts, [[Johan Baptist Franciscus van Gils|Jan van Gils]] schreef Erik Geleijns van de Koninklijke Bibliotheek een interessante blogpost over een geschonken borstbeeld, een gekalligrafeerd album en het bombardement op de Haagse wijk Bezuidenhout. [http://blog.kb.nl/collecties/moderne-handschriften/een-beeld-een-boek-en-een-bombardement Lees verder...]

''1 mei 2013'' - WaalwijkWiki in Brabants Dagblad

''8 april 2013'' - [http://www.wolluk.nl/index.php/2-ongecategoriseerd/241-waalwijkwiki WaalwijkWiki op Wolluk.nl]

''15 januari 2013'' - Start WaalwijkWiki

Nieuwsarchief

2025-11-01T20:29:47Z

Ineke:

''13 april 2016'' 
'''Kunstmetselwerk Nijverheidsschool''' 
''(ook mozaïek Walewyc genoemd)''

[[Bestand: Kunstmetselwerk Nijverheidsschool.jpg|thumb|75px|links]]

Klik [[Kunstmetselwerk Nijverheidsschool|hier]] voor meer info.

''17 juli 2017'' - '''Nieuwe brouwerij''' 

In een oud pakhuis aan de Gedempte Haven opent Brouwerij Sint Crispijn binnenkort een stadsbrouwerij met proeflokaal. Lees hier meer over de vroegere Waalwijkse brouwerijen.

''14 april 2015'' - '''Wandelpark 65''' 
Tussen 17 en 30 mei wordt het 65-jarig bestaan van het wandelpark met allerlei activiteiten gevierd. Zie voor het programma de website www.wandelparkwaalwijk.nl.

14 februari 2015 - Wim Ruska
Op 14 februari 2015 is judolegende Wim Ruska overleden. Ruska werd in 1973 in Waalwijk geëerd door carnavalsvereniging de Kaaischijters, die hem onderscheidden met de Vergulde Kaai.

''17 november 2014'' - Nieuwe mijlpaal: 500 artikelen online! 
En dat vieren we met de introductie van de nieuwe categorie ''dialect''. Met dank aan de familie mag de redactie van WaalwijkWiki een aantal van de door [[Bert Stevens]] verzamelde verhalen online zetten.
In de jaren ’70 van de 20e eeuw trok Bert met zijn bandrecorder door Waalwijk om verhalen in dialect op te nemen. Later zette hij deze op papier en dat resulteerde weer in de uitgave van de nog immer populaire bundels [[Koffie mee sekraai]] en [[Gère nog ’n bakske koffie mee sekraai]].

Het eerste verhaal op WaalwijkWiki gaat over een [[De nieuwe braandwirwaogen|nieuwe wagen voor de brandweer]], waarin ook de populaire agent van politie Martinus Didden, beter bekend als [[Den Did]] een rol speelt…

''9 juni 2014'' - Met dank aan het Brabants Dagblad, de familie Zijlmans en Jan Dalmaijer hebben weer 17 (!) oorlogsslachtoffers een gezicht gekregen op WaalwijkWiki.
Naar aanleiding van onze oproep in de krant van 30 april 2014, heeft de familie Zijlmans uit de collectie van hun vader [[Marinus Joannes Zijlmans|Rien]] onlangs een groot aantal bidprentjes van Waalwijkse oorlogsslachtoffers geschonken aan heemkundekring De Erstelinghe. Op een gedeelte van die prentjes was een portretfoto afgedrukt. Jan Dalmaijer stuurde ons via email een foto van zijn oom Jan (Jenno) Dalmaijer.

Bekijk de foto’s van de oorlogsslachtoffers [[Lijst van oorlogsslachtoffers in Waalwijk|hier]].
Heeft u nog een foto die in onze lijst ontbreekt? Neem dan contact op via [mailto:waalwijkwiki@erstelinghe.nl waalwijkwiki@erstelinghe.nl]

''30 april 2014'' - WaalwijkWiki in Brabants Dagblad. Journalist Kees Klijn sprak met Ineke van den Houdt over onze inspanningen om alle Waalwijkse [[Lijst van oorlogsslachtoffers in Waalwijk|oorlogsslachtoffers]] een gezicht te geven.

''1 februari 2014'' - Nieuwe mijlpaal: 400 artikelen online! Het 400e artikel op WaalwijkWiki gaat over [[Franciscus Wilhelmus van Liempt|Frans van Liempt]], vooral bekend als '''gemeentesecretaris''', maar ook wijnhandelaar en eigenaar van acht werkmanswoningen achter in zijn tuin. Die woningen vormden samen de [[Wijnstraat]], maar werden later veel bekender als de '''Leeuwenkuil'''. [[Franciscus Wilhelmus van Liempt|Lees verder over Van Liempt...]]

En om deze en alle andere 399 artikelen op WaalwijkWiki te kunnen vinden, hebben we op de homepage een extra duidelijke zoekfunctie geïntroduceerd.

''24 november 2013'' - Op donderdag 21 november heeft Stien & Okke haar deuren geopend in Waalwijk. In deze winkel vind je onder meeer vers gebrande noten, koffie en thee, geurige olijfolie en smaakvolle delicatessen. Stien & Okke is niet alleen gevestigd in een monumentaal pand (Grotestraat 247) maar ook de naam verwijst naar twee historische personen uit Waalwijks roemrijke verleden: [[Christina Cornelia van der Geld|Stien van der Geld]] en [[Adrianus van Delft]], bijgenaamd Okke de Spin en alom bekend om zijn 'snoepkraam'. De redactie van WaalwijkWiki wenst Stien & Okke veel succes!

''9 oktober 2013'' - WaalwijkWiki gaat samenwerken met [https://www.facebook.com/Jebenteenechtewollukseals Je bent een echte Wollukse als...] op Facebook! Afgelopen week is er overleg geweest tussen de initiatiefnemers van "Je bent een echte Wollukse als..." en WaalwijkWiki. Er is besloten vanaf de maand oktober te gaan samenwerken! Vanaf deze week zal er iedere zaterdag een statusupdate op Facebook komen met daarin een link naar WaalwijkWiki voor meer informatie over het onderwerp. Er zal gewerkt worden in thema's, het eerste thema waar we mee aan de slag gaan is "Bijzondere Waalwijkers".

''18 augustus 2013'' - Nieuwe mijlpaal: 300 artikelen online! Het 300e artikel op WaalwijkWiki gaat over [[Christianus Cornelius Naninck|Joep Naninck]], voorvechter van maatschappelijke vernieuwing, docent Engels, dichter, verzetswerker en hoofdredacteur van enkele Brabantse kranten. In Landgoed Driessen is een straat naar hem vernoemd. [[Christianus Cornelius Naninck|Lees verder...]]

''17 augustus 2013'' - We hebben een nieuwe homepage! Snel aan de slag, de nieuwste artikelen, wisselende foto's, onderwerpen in de kijker en natuurlijk het laatste nieuws. Hopelijk wordt het gebruiken van WaalwijkWiki hiermee nog eenvoudiger.

''5 augustus 2013'' - Een beeld, een boek en een bombardement. Naar aanleiding van artikelen op WaalwijkWiki over de arts [[Antonius Laurentius Gosuinus van Gils|Anton van Gils]] en zijn zoon, ook arts, [[Johan Baptist Franciscus van Gils|Jan van Gils]] schreef Erik Geleijns van de Koninklijke Bibliotheek een interessante blogpost over een geschonken borstbeeld, een gekalligrafeerd album en het bombardement op de Haagse wijk Bezuidenhout. [http://blog.kb.nl/collecties/moderne-handschriften/een-beeld-een-boek-en-een-bombardement Lees verder...]

''1 mei 2013'' - WaalwijkWiki in Brabants Dagblad

''8 april 2013'' - [http://www.wolluk.nl/index.php/2-ongecategoriseerd/241-waalwijkwiki WaalwijkWiki op Wolluk.nl]

''15 januari 2013'' - Start WaalwijkWiki